arbitratus
arbitratus2, mediation, arbitration
arbī̆trātus, a, um, Part. of arbitror.
arbī̆trātus, ūs, m. [arbitror].
- The judgment (as will, not as opinion; accordingly = voluntas, not = sententia), freewill, inclination, pleasure, wish, choice, decision (class.; cf. Gell. 13, 20, 19: hic allegatus et hic arbitratus pro allegatione proque arbitratione dicuntur. Quā ratione servatā arbitratu et allegatu meo dicimus, which latter expression is most freq. used): viri boni arbitratu resolvetur, Cato R. R. 149, 2; so id. ib. 145, 3: arbitratu domini, id. ib. 144, 1: nunc quidem meo arbitratu loquar libere, quae volam et quae lubebit, Plaut. Truc. 2, 1, 2 (210): Vapulabis meo arbitratu et novorum aedilium, id. Trin. 4, 2, 148 (990); so id. Capt. 3, 1, 35 (495); id. Ep. 5, 2, 22 (687); id. Men. 5, 5, 46 (944); id. Mil. 4, 6, 6 (1221); id. Ps. 1, 5, 13 (427): tuus arbitratus sit: comburas, si velis, id. As. 4, 1, 21 (766); so id. Rud. 5, 2, 68 (1355): Er. Agedum, excutedum pallium. St. Tuo arbitratu, id. Aul. 4, 4, 20 (647); id. Am. 3, 2, 50 (931); id. Most. 3, 2, 106 (795); id. Capt. 4, 2, 87 (867); id. Ps. 2, 2, 66 (659); id. Truc. 5, 19 (911): quas (sententias) exposui arbitratu meo, Cic. Lael. 1, 3: ut id meo arbitratu facerem, id. Fin. 1, 21, 72, and id. ib. 4, 1, 2; id. Fam. 7, 1, 5: tuo vero id quidem arbitratu, id. Fin. 1, 8, 28; so id. Brut. 11, 42; Tac. Or. 42 fin.: suo arbitratu, Plaut. Men. 1, 1, 15 (91): ejus arbitratu fieri, id. Rud. 4, 3, 96 (1033): arbitratu suo, Suet. Tib. 68: Tr. Quoius arbitratu nos vis facere? Gr. Viduli arbitratu, Plaut. Rud. 4, 3, 63 (1000) sq.; 4, 3, 66 (1003): senatūs arbitratu, Suet. Tib. 34; so id. Aug. 35.—
- II Direction, guidance: considerare oportet, cujus arbitratu sit educatus, Cic. Inv. 1, 25; so Inscr. Grut. 185, 2.
arbitrātus, ūs, klass. bl. Abl. ū, m. (arbitror), das Gutachten = das Belieben, freie, unbeschränkte Ermessen, der freie Wille, die Willkür, unbeschränkte Vollmacht (s. Kritz Sall. Iug. 105, 1), tuus arbitratus sit, comburas, si velis, Plaut.: dedunt se in dicionem atque in arbitratum cuncti Thebano poplo, Plaut.: arbitratu alcis, nach der gutachtl. Abschätzung jmds., Cato: tuo arbitratu, Cic.: arbitratu suo u. suo arbitratu, Cic.: cuius arbitratu (nach wessen Grundsätzen) sit educatus, Cic.
renunciando ‥ appellacioni, proclamacioni ac boni viri ~ui et omni juri per quod contra predicta ‥ posset ‥ obviari(
promiserunt ‥ partes ‥ quod ‥ starent ‥ decreto, laudo, arbitrio, ~ui, pronunciacioni sive sentencie dictorum ‥ R. et T.
ibi edifitia ‥ erecta ‥, ~u quidem multa [Wilfridi ] proprio, sed et cementariorum ‥ magisterio
1 arbitrātus, a, um, part. de arbitror.
2 arbitrātŭs, (10) ūs, m. ¶ 1 sentence de lʼarbitre : Pl. Rud. 1004 ; Cato Agr. 144, 3 ; ostenderunt Bulliones se Lucceio Pompei arbitratu satis facturos Cic. Fam. 13, 42, 1, les Bullions ont témoigné quʼils sʼen rapporteraient à lʼarbitrage de Pompée pour donner satisfaction à Luccéius ¶ 2 pouvoir, liberté : [nomin.] Pl. As. 756 ; Rud. 1355 ; [abl.] meo (tuo, suo) arbitratu, à ma (ta, sa) guise, à mon (ton, son) gré : Cic. de Or. 1, 101 ; Domo 8, etc. || arbitratu alicujus, au gré de qqn, suivant le bon plaisir de qqn : Verr. 2, 1, 119 ; 1, 140, etc.
➳ nʼest employé quʼà lʼabl. à la période classique.
- 1. goeddunken, vrije wil, willekeur, believen; arbitratu naar goeddunken, naar believen [meo, tuo, suo; Sullae];
- 2. onbeperkte macht.
arbitratus , us. m. et, v. arbitrium
See an image
See an image
Domum in clivo patricii Arbitratam,(id est, ut opinor, æstimatam arbitrorum judicio) domum juxta Basilicam in vico longo... præstantem solidos octuaginta duos.
arbitrātus (1)
- P. of arbitror.
(arbitrātus (2), ūs, m ), only abl.
- arbitror, mediatiou, arbitration: cuius arbitratu de negotiis consuleretur, S.—Will, pleasure, free-will, choice: (sententias) exposui arbitratu meo: suo arbitratu vendere.