arbitror

ut ego arbitror
as I see it

arbĭtror (act. arbitro, v. infra; arch. inf. arbitrarier, Plaut. Aul. 4, 1, 21 (607)), ātus, 1, v. dep. [arbiter].

• I In gen., to be a hearer or beholder of something (v. arbiter, I.), to observe, perceive, hear, etc. (in this sense only ante- and post-class.): dicta alicujus, Plaut. Capt. 2, 1, 24 (218); id. Aul. 4, 1, 21 (607); Ap. Met. 10, 16, 6; 3, 21, 10; domus attiguae fortunas arbitraturus, id. ib. 4, 12, 22.—Hence of the mind, to examine, consider, weigh: diligentius carmina Empedoclis, Gell. 4, 11, 10.—
• II Esp.
• • A T. t. of judic. lang. (cf. arbiter, II.), to make a decision, give judgment or sentence: si in eo, quod utroque praesente arbitratus est, arbitrio paritum non esset, Dig. 4, 8, 44; 6, 1, 35.—Hence, fidem alicui arbitrari, to adjudge, i. e. to give, credit to one, to put faith in, Plaut. Bacch. 3, 6, 41 (570).—Of witnesses, as t. t., to testify, to declare or announce, give evidence: qui testimonium diceret, ut arbitrari se diceret, etiam quod ipse vidisset, Cic. Ac. 2 (Luc.), 47, 146: qui primum illud verbum consideratissimum nostrae consuetudinis arbitror, quo nos etiam tunc utimur, cum ea dicimus jurati, quae comperta habemus, quae ipsi vidimus, ex toto testimonio suo sustulit, atque omnia se scire dixit, id. Font. 9: mortuum inde arbitrari, Liv. 3, 13, 3; 4, 40.—
  • B.1 In gen., to be of the opinion, to believe, consider as, = νομίζω (most freq. in prose; a favorite word with Cic.): Bene facta male locata male facta arbitror, Enn. ap. Cic. Off. 2, 18, 62: gratum arbitratur esse id a vobis sibi, Plaut. Am. prol. 48: nefas esse arbitrari Gracchos laudare, Cic. Agr. 2, 10: Falsum arbitror radices arborum vetustate minui, Plin. 16, 31, 56, § 130: Justum autem arbitror suscitarc vos, Vulg. 2 Pet. 1, 13: scelestissimum te arbitror, Plaut. Am. 2, 1, 2 (552): arbitraris me inimicum tuum, Vulg. Job, 13, 24; ib. Philipp. 3, 8: si hoc minus ad officium tuum pertinere arbitrabere, suscipiam partes, quas alienas esse arbitrabar, Cic. Verr. 2, 4, 37: ut in ceteris artibus ... similiter arbitror in hac ratione dicendi etc., id. de Or. 2, 16, 70; id. Quinct. 34; id. Verr. 2, 169; id. Clu. 17; id. Cat. 1, 17; id. Arch. 30; id. Deiot. 24; id. Mil. 21: tamen, ut arbitror, auctoritate advocatorum adducti in veritate manserunt, id. Clu. 63; so id. Sex. Rosc. 82; id. Imp. Pomp. 58; id. Clu. 176: ut ego arbitror, id. Sest. 16; id. Pis. 68: sicut arbitror, id. Clu. 50: ego quod ad me attinet (itemque arbitror ceteros) idcirco taceo, quod, etc., id. ad Q. Fr. 2, 1: arbitratus id bellum celeriter confici posse, Caes. B. G. 3, 28: Jugurtham esse arbitrati cum magno gaudio obvii procedunt, thinking it to be Jugurtha, Sall. J. 69, 1: non satis tuta eadem loca sibi arbitratus, Nep. Alcib. 9, 1; so id. Timoth. 3, 3 al.—
  • • 2 To think, suppose, as opp. to knowing: Arbitror: Certum non scimus, Ter. Eun. 110: si hunc noris satis, Non ita arbitrere, id. And. 915: De. Sanumne credis te esse? Mi. Equidem arbitror, id. Ad. 748: Quid consilii ceperis, quem nostrūm ignorare arbitraris? Cic. Cat. 1, 1; id. Imp. Pomp. 31: arbitrantur se posse fugere, Vulg. Esth. 16, 4; ib. Matt. 10, 34.☞
    • • a Act. form arbĭtro, āre: te si arbitrarem dignum, Plaut. Ps. 4, 2, 57 (1012): Probiores credo arbitrabunt, id. Stich. 1, 2, 87 (144). —
      • b Arbitror in pass. signif.: continuo arbitretur (i. e. eligatur, quaeratur) uxor filio tuo, Plaut. Ep. 2, 2, 82 (262): cum ipse praedonum socius arbitraretur, Cic. Verr. 2, 5, 41; id. Mur. 16 fin.; id. Att. 1, 11; cf. Zumpt ad Cic. Verr. l. l.: quaestio in utramque partem a prudentibus viris arbitrata, i. e. judicata, Gell. 1, 13: sumptus funeris arbitrantur pro facultatibus defuncti, are estimated, Dig. 11, 7, 12; so ib. 4, 8, 27; 2, 15, 8: ex scriptis eorum, qui veri arbitrantur, ὑπολαμβάνονται, Cael. ap. Prisc. p. 792 P.

arbitror, ātus sum, ārī (arbiter), I) den Beobachter, Horcher bei etwas machen, etw. beobachten, aushorchen, erspähen (vgl. Lindem. Plaut. capt. 2, 1, 28), dicta alcis, Plaut.: huc illuc, quid agant, Plaut.: domus attiguae fortunas, Apul.: absol., coram arbitratur, Apul. met. 10, 16. – II) übtr.: 1) im allg., geistig in Betracht nehmen, erwägen, Ter. eun. 979. Gell. 4, 11, 10. – m. Dat., alci fidem parvam, geringen Glauben beimessen, Plaut. Bacch. 570. – 2) t. t. der Gerichtsspr. (vgl. arbiter no. II) = den Schiedsrichter machen, als Schiedsrichter einen Ausspruch tun, entscheiden, ICt. – 3) gleichs. gutachtlich vermeinen, erachten, ermessen, des Glaubens sein, für seine Person meinen, nach bestem Wissen u. Gewissen dafürhalten (Ggstz. scire, alci persuasum esse u. dgl.), als t. t. bei Zeugenaussagen, arbitror, Cic. u.a. (s. Weißenb. Liv. 3, 13, 3. Madvig Emendatt. Liv. p. 314). – u. übh. v. der subjektiven Ansicht, hoc cum ceterae gentes sic arbitrantur, tum ipsis Siculis ita persuasum est, ut etc., Cic.: neque id sine causa arbitrari videbantur, Nep. – m. dopp. Acc., scelestissimum te arbitror, Plaut.: qui se natos ad homines iuvandos, tutandos, conservandos arbitrantur, Cic. – m. Infin., cedere loco consilii quam formidinis arbitrantur, Tac. – m. Acc. u. Infin., quem mi amicum esse arbitratus sum antidhac, Plaut.: ut quisque minimum in se esse arbitraretur, ita ad amicitiam esset aptissimus, Cic.: nam ante id tempus fingi a legatis amicisque Caesaris arbitrabantur (sc. Pompeiani), Caes. – absol., ut arbitror, ut ego arbitror, Cic. u. Quint. – ➳ a) aktive Form arbitro, Plaut. merc. 901: arbitras, Plaut. mil. 403 R.: arbitrarem, Plaut. Pseud. 1014: arbitrabunt, Plaut. Stich. 144: Imperat. arbitrato, Cic. de nat. deor. 2, 74. – b) arbitror pass.: arbitretur (d.i. werde bestimmt ausgesucht) uxor tuo gnato, Plaut. Epid. 267: anceps quaestio et in utramque partem a prudentibus viris arbitrata est, Gell. 1, 13, 2: hoc ita semper arbitratum est, Sen. exc. contr. 3. pr. § 13: is qui defuit committit, quia per eum factum est, quo minus arbitretur, Ulp. dig. 4, 8, 27. § 4: sumptus funeris arbitrantur (werden abgeschätzt) pro facultatibus vel dignitate, Ulp. dig. 11, 7, 12. § 5: ex scriptis eorum, qui viri arbitrantur, Caelius Antipater b. Punic. fr. 2 (b. Prisc. 8, 18): quod teneri ab adversariis arbitrabantur, Caes. b. c. 3, 6, 3: quod in epistula tua scriptum erat, me iam arbitrari (geglaubt werde) designatum esse, Cic. ad Att. 1, 11, 2 (Cic. Verr. 5, 106 liest man jetzt putaretur). – c) Parag. Infin. arbitrarier, Plaut. Amph. 932; Bacch. 570 u. s. Hemina bei Plin. 13, 86. – Imperat., arbitramino, Plaut. Epid. 695.

arbitror, (6) ātus sum, ārī (arbiter), tr. ¶ 1 être témoin de, entendre ou voir : Pl. Aul. 607 ; Capt. 220 ; Apul. M. 1, 18 ; 2, 29 ; 3, 21, etc.; cf. Cic. Font. 29 ¶ 2 arbitrer, apprécier (juger) comme arbitre : Varr. d. Non. 519, 29 ; Dig. ¶ 3 [sens courant] penser, juger, croire, être dʼavis : [avec prop. inf.] Cæs. G. 1, 2, 5, etc. ; Cic. Verr. 2, 5, 147, etc. || [avec deux acc.] : me arbitratur militem Pl. Bacch. 845, il me prend pour un soldat ; totius mundi se incolam et civem arbitrabatur Cic. Tusc. 5, 108, il se regardait comme habitant et citoyen du monde ; non quo istum ullo honore dignum arbitrarentur Cic. Verr. 2, 2, 172, non pas quʼils crussent cet homme digne dʼaucun honneur, cf. Clu. 143 ; Phil. 8, 16, etc.; hunc ad egrediendum nequaquam idoneum locum arbitratus Cæs. G. 4, 23, 4, trouvant que ce point nʼétait pas du tout favorable à un débarquement || quod non arbitror Cic. Att. 13, 32, 3, chose que je ne crois pas, cf. Fam. 5, 21, 1 ; 10, 25, 1 ; Nep. Alc. 6, 2 || [abs^t , entre parenth.] : ut arbitror, à ce que je crois : Cic. Phil. 12, 28 ; de Or. 1, 4, etc. ; ut Helvetii arbitrantur Cæs. G. 1, 4, 4, comme le croient les Helvètes.

➳ ¶ 1 impér. arch. arbitramino Pl. Epid. 695 || inf. arbitrarier Pl. Amph. 932 ; Bacch. 570 ¶ 2 actif arbitro, āvī, ātum, āre  : Pl. Merc. 902 ; Ps. 1014 ; St. 144 ; impér. arbitrato Cic. Nat. 2, 74 ¶ 3 le passif [dʼaprès Prisc. Gramm. 8, 15 cʼest le déponent qui a le sens passif] se trouve : C. Antip. 2 ; Pl. Epid. 267 ; Gell. 1, 13, 2 ; Ulp. Dig. 11, 7, 12, 5 ; 7, 1, 13, 1 || Cæs. C. 3, 6, 3 arbitrabantur passif (β) ; Cic. Mur. 34 ; Verr. 2, 5, 106 [arbitraretur RS].

arbitror , aris, atus sum, ari. d.
定斷 察訪。Arbitretur uxor gnato tuo 揀媳婦與汝子可也。

Suggest a Translation
See an image

arbitror ātus sum, ārī, dep.

• arbiter.—In law, of witnesses, to testify on information and belief, depose to one's best knowledge: ut ‘arbitrari’ se diceret, etiam quod ipse vidisset: fratrem mortuum inde arbitrari, L.: arbitrerisne Sempronium in tempore pugnam inisse?In your judgment, did, etc., L.: in consilio arbitror me fuisse, cum, etc., L.—In gen., to be of an opinion, believe, consider, think: arbitror, certum non scimus, T.: si hunc noris satis, Non ita arbitrere, not merely, T.: ut arbitror, in my judgment: non arbitror, I think not: arbitratus id bellum celeriter confici posse, Cs.: non satis tuta eadem loca sibi arbitratus, N.