blandidicus
blandĭdĭcus, a, um, adj. [blandusdico],
- speaking soothingly, coaxingly, or kindly, Plaut. Poen. 1, 1, 10 (138).
blandidicus, a, um (blande u. dico), schmeichlerisch, schmeichelnd, Plaut. Poen. 138.
blandĭdĭcus, a, um (blandus, dico), ayant des paroles caressantes : Pl. Pœn. 138.