blanditor
blandītor, ōris, m. [blandior],
- a flatterer (late Lat.), Itin. Alex. M. 39 (90).
blandītor, ōris, m. (blandior), der Schmeichler, Schranze, blanditores regis, Itin. Alex. M. 39 (90).
imbellium debellator, rebellium ~or
presens blanditor, absens detractor
ne robas suas hystrionibus, ~oribus ‥ vel menestrallis ‥ jubeat largiri
blandītŏr, ōris, m. , flatteur, courtisan : Itin. Alex. 40.
Auct. Itin. Alex. M. (edente
A Maio) 90. Qui epulo accubabat una blanditoribus regis.