blandior
blandior, to fawn, soothe, caress, fondle, coax
- Prop., lit., to cling caressingly to one, to fawn upon, to flatter, soothe, caress, fondle, coax (class.).
- 1 With dat.: matri interfectae infante miserabiliter blandiente, Plin. 34, 8, 19, § 88.—
- 2 With inter se, Plin. 10, 37, 52, § 109.—
- 3 With ut and subj.: Hannibalem pueriliter blandientem patri ut duceretur in Hispaniam, Liv. 21, 1, 4.—
- 4 Absol.: cessit immanis tibi blandienti Janitor aulae Cerberus, Hor. C. 3, 11, 15: tantusque in eo vigor, et dulcis quidam blandientis risus apparuit, ut, etc., Just. 1, 4, 12: et modo blanditur, modo... Terret, Ov. M. 10, 416.—
- II Transf.
- A In gen., to flatter, make flattering, courteous speeches, be complaisant to.
- 1 With dat.: nostro ordini palam blandiuntur, Plaut. Cist. 1, 1, 37 (37): blandiri eis subtiliter a quibus est petendum, Cic. de Or. 1, 20, 90: cur matri praeterea blanditur? id. Fl. 37, 92: durae supplex blandire puellae, Ov. A. A. 2, 527: sic (Venus) patruo blandita suo est, id. M. 4, 532; 6, 440; 14, 705.—
- 2 Absol.: quippe qui litigare se simulans blandiatur, Cic. Lael. 26, 99: lingua juvet, mentemque tegat. Blandire, noceque, Ov. Am. 1, 8, 103: in blandiendo (vox) lenis et summissa, Quint. 11, 3, 63: pavidum blandita, timidly coaxing, Ov. M. 9, 569: qui cum dolet blanditur, post tempus sapit, Publ. Syr. v. 506 Rib [letter Q 6 Meyer].—
- 3 With per: de Commageno mirifice mihi et per se et per Pomponium blanditur Appius, Cic. Q. Fr. 2, 10 (12), 2.—
- 4 With abl.: torrenti ac meditatā cotidie oratione blandiens, Plin. 26, 3, 7, § 12.—
- B In partic.
- 1 Blandiri sibi, etc., to flatter one’s self with something, to fancy something, delude one’s self: blandiuntur enim sibi, qui putant, etc., Dig. 26, 7, 3, § 2.—So often in Dig. et Codd.; cf.: ne nobis blandiar, not to flatter ourselves, to tell the whole truth, Juv. 3, 126.—
- 2 Pregn., to persuade or impel by flattery ( = blandiendo persuadeo or compello—very rare).
- a With subj.: (ipsa voluptas) res per Veneris blanditur saecla propagent ( = sic blanditur ut propagent), Lucr. 2, 173 Lachm.—
- b With ab and ad: cum etiam saepe blandiatur gratia conviviorum a veris indiciis ad falsam probationem, Vitr. 3 praef.—
- III Trop.
- A Of inanim. things as subjects, to flatter, please, be agreeable or favorable to; to allure by pleasure, to attract, entice, invite.
- 1 With dat.: video quam suaviter voluptas sensibus nostris blandiatur, Cic. Ac. 2 (Luc.), 45, 139: blandiebatur coeptis fortuna, Tac. H. 2, 12. —
- 2 Absol.: fortuna cum blanditur captatum venit, Publ. Syr. v. 167 Rib. [letter F 2 Meyer]: blandiente inertiā, Tac. H. 4, 4: ignoscere vitiis blandientibus, id. Agr. 16; Suet. Ner. 20; Plin. 13, 9, 17, § 60.—
- 3 With abl.: opportuna suā blanditur populus umbrā, Ov. M. 10, 555.—
- B Of things as objects: cur ego non votis blandiar ipse meis? i.e. believe what I wish, Ov. Am. 2, 11, 54: nisi tamen auribus nostris bibliopolae blandiuntur, tickle with flattery, Plin. Ep. 1, 2, 6.—Hence,
- A Subst.: blandĭens, entis, m., a flatterer: adversus blandientes incorruptus, Tac. H. 1, 35.—
- B blandītus, a, um, P. a., pleasant, agreeable, charming (rare): rosae, Prop. 4 (5), 6, 72: peregrinatio, Plin. 10, 23, 33, § 67.
➳ la forme active blandirem dans Apul. Apol. 87, 2 || part. passif blanditus Verr. d. Prisc. Gramm. 8, 18.
- 1. vleien; liefkozen; ➤ ~ votis suis datgene geloven, wat men graag wil;
- 2. vleiend vragen (m. ut; conj.);
- 3. bekoren, verlokken, bevallen;
- 4. begunstigen; ➤ blandiebatur coeptis fortuna (Tac.); / ppp. blandītus, a, um aangenaam, bekoorlijk.
- blandus, to fawn, soothe, caress, fondle, coax: cessit tibi blandienti Cerberus, H.: modo blanditur, modo ... Terret, O.: mihi per Pompeium: patri ut duceretur, etc., L.: votis suis, i. e. believes what he wishes, O.—To flatter, make flattering speeches, be complaisant: qui litigare se simulans blandiatur: pavidum blandita, timidly coaxing, O.: mihi: eis subtiliter: patruo suo, O.: ne nobis blandiar, i. e. to speak plainly, Iu.—Fig., to please, soothe, gratify: quam voluptas sensibus blandiatur. — To entice, allure, invite: ignoscere vitiis blandientibus, Ta.: suā blanditur populus umbrā, O.
-
…pluris esset ; dat de lucro, nihil detrahit de vivo. cur Albanum venire iubet, cur matri praeterea blanditur, cur epistulis et sororis et matris imbecillitatem aucupatur, postremo cur non audimus ipsum retinetur, credo, in…
Cicero, pro Flacco
-
…et Antiochi finibus non facile divellor nec quicquam habeo adhuc probabilius. verum tamen video quam suaviter voluptas sensibus nostris blandiatur ; labor eo ut adsentiar Epicuro aut Aristippo revocat virtus vel potius reprendit manu, pecudum illos motus esse dicit…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…ut omnino disputaret nullam artem esse dicendi ; idque cum argumentis docuerat, quod ita nati essemus, ut et blandiri ; eis ; subtiliter, a quibus esset petendum, et adversarios minaciter terrere possemus et rem gestam…
Cicero, de Oratore
-
…insinuet studiose cavendum est. nec enim facillime agnoscitur, quippe qui etiam adversando saepe assentetur et litigare se simulans blandiatur atque ad extremum det manus vincique se patiatur, ut is, qui illusus sit, plus vidisse videatur .…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…nos dimittere. de Commageno, quod rem totam discusseram, mirifice mihi et per se et per pom ponium blanditur Appius ; videt enim, hoc genere dicendi si utar in ceteris, Februarium sterilem futurum Eumque lusi iocose satis…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…Zeuxim elicere omni ratione voluisse, ultro quem adductum in iudicium fortasse dimitti non oportuerat, conquiri vero et elici blanditus, ut tu scribis, ad iudicium necesse non fuit, eum praesertim hominem quem ego et ex suis civibus…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…, ut plane liberi sint, nihil intersit, civis sit an peregrinus, magister ut discipulos metuat et iis blandiatur spernantque discipuli magistros, adulescentes ut senum sibi pondus adsumant, senes autem ad ludum adulescentium descendant, ne sint…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…scito esse conpositum, cum ad te nullus clamor pertinebit, cum te nulla vox tibi excutiet, non si blandietur, non si minabitur, non si inani sono vana circumstrepet. Quid ergo Non aliquando commodius est et carere…
Seneca, Ad Lucilium Epistulae Morales
-
…quemquam qui Cimonem redimere quam Miltiaden maluisset. Ego ne patrem quidem meum, nisi innocens fuisset, redemissem. Blandi. Obiciat licet uincula, numquam tamen efficiet ut non magis carcere glorier quam matrimonio. Diuersi sunt hominum adfectus…
Seneca the Elder, Controversiae
-
…abstuleris, ut non tamen omnia donet, Quod numquam reddas, commodet, ipsa roga Lingua iuvet mentemque tegat blandire noceque ; Inpia sub dulci melle venena latent. Haec si praestiteris usu mihi cognita longo, Nec tulerint voces…
Ovid, Amores