blandiloquentulus
blandĭlŏquentŭlus, a, um, adj. dim. [blandiloquens],
- speaking caressingly, fair-spoken, Plaut. Trin. 2, 1, 13 (235).
blandiloquentulus, a, um (Demin. v. blandiloquens), gar schmeichlerisch (redend), Plaut. trin. 239.
blandĭlŏquentŭlus, a, um, qui a des paroles enjôleuses : Pl. Trin. 239.