canto
canto, to produce melodious sounds, sound, sing, play
Could not find cantent in Logeion dictionaries.
cantent Verb: present active subjunctive 3rd plural of canto
- I Neutr., to produce melodious sounds (by the voice or an instrument), to sound, sing, play (class. in prose and poetry; rare in Cic.).
- A Of men: Pamphilam Cantatum provocemus, Ter. Eun. 443: saltare et cantare, Cic. Cat. 2, 10, 23: neque enim vocum suavitate videntur aut novitate quădam cantandi revocare eos solitae (sirenes), id. Fin. 5, 18, 49: Arcades ambo Et cantare pares, Verg. E. 7, 5; 10, 32: cantando victus, id. ib. 3, 21; Tib. 2, 1, 66: adimam cantare severis, Hor. Ep. 1, 19, 9: ut (cantores) numquam inducant animum cantare rogati, id. S. 1, 3, 2; Suet. Tit. 3: non est Cantandum, there is no occasion for singing, i.e. for imagination, fiction, Juv. 4, 35.—Of an actor: cantante eo (Nerone) ne necessariā quidem causā excedere theatro licitum erat, Suet. Ner. 23; 20; id. Vesp. 4 al.; cf. under II. B. 2.: conducta veni, ut fidibus cantarem seni, Plaut. Ep. 3, 4, 64 (500): structis avenis, Ov. M. 1, 677: ad chordarum sonum, Nep. Epam. 2, 1.—Less freq. of instrumental music, and only with abl. of the instrument (cf. cano): tibiis, Nep. Epam. 2, 1; id. ib. praef. § 1; Vulg. Luc. 7, 32: lituo, tubā, Gell. 20, 2, 2: calamo, Sen. Ben. 4, 6, 5: ad manum histrioni, in comedy, to sing and play while the actor accompanies the song with gestures or dancing, Liv. 7, 2, 10; cf. Val. Max. 2, 4, 4.—Pass. impers.: in caelo cantatur et psallitur, Arn. 3, 21.—Prov.: surdo, Prop. 4 (5), 8, 47, and ad surdas aures, Ov. Am. 3, 7, 61, to preach to deaf ears; cf. cano, II. B.—
- 2 Of the singing pronunciation of an orator, to declaim in a singing tone, to sing, drawl: si cantas, male cantas, si legis, cantas, C. Caesar ap. Quint. 1, 8, 2; 11, 1, 56; 11, 3, 57; 11, 3, 58; 11, 3, 59; 11, 3, 60; cf. Juv. 10, 178.—Hence, to recite, declaim: quaecumque sedens modo legerat, haec eadem... cantabit versibus isdem, Juv. 7, 153.—
- B Of birds and fowls: prius quam galli cantent, crow, Plaut. Mil. 3, 1, 96 (691); so, deos gallis signum dedisse cantandi, Cic. Div. 2, 26, 57: cantantes aves, Prop. 4 (5), 9, 30.—
- C Transf., of instruments, to sound, resound: pastoris bucina cantat, Prop. 4 (5), 10, 30: cantabat fanis, cantabat tibia ludis, Ov. F. 6, 659 sq.—
- II Act., to make some person or thing the subject of one’s singing, playing, or song (cf. cano, II.).
- A With the song itself, carmen, versus, etc., as object, to sing, play, recite: carmina non prius Audita canto, Hor. C. 3, 1, 4: rustica verba, Tib. 2, 1, 52: Hymen cantatus, Ov. H. 12, 137; cf.: Hymenaeum qui cantent, Ter. Ad. 905: obscena, Ov. F. 3, 676.—
- B With particular persons or things, the subjects of song, as objects, to sing, to celebrate or praise in song, sing of, write poetry upon, etc.: celebrem deum, Tib. 2, 1, 83: absentem amicam, Hor. S. 1, 5, 15: rivos, id. C. 2, 19, 11: convivia, proelia virginum, id. ib. 1, 6, 19: Augusti tropaea, id. ib. 2, 9, 19: Pythia (sc. certamina), id. A. P. 414: cantari dignus, Verg. E. 5, 54: per totum cantabimur orbem, Ov. Am. 1, 3, 25; 2, 17, 33; cf.: illa meis multum cantata libellis, Mart. 9, 50, 1: cantatus Achilles, Ov. Am. 2, 1, 29: laudes tuas, id. F. 2, 658. —Esp.,
- 2 Of an actor, to represent a part, to act (cf. supra, I. A.): cantavit (Nero) Orestem matricidam, Oedipodem excaecatum, etc., Suet. Ner. 21: Nioben, id. ib. 21: tragoedias, id. ib. 21: fabulam, id. ib. 46 fin.: epinicia, id. ib. 43 fin.—
- C Hence, because the oracles were of old uttered in verse, of any mysterious, prophetic, or warning utterance, to predict, warn, point out, indicate, make known, say: vera cantas? vana vellem, Plaut. Most. 4, 2, 64 (948). —Of inanimate things: urna haec litterata est: ab se cantat cuja sit, Plaut. Rud. 2, 5, 21 (478): civi inmoeni scin quid cantari solet? id. Trin. 2, 2, 69 (344); id. Bacch. 4, 9, 61 (985).—
- 2 To bring something repeatedly to recollection, to reiterate, harp upon, forewarn of or against: haec dies noctes canto, ut caveas, Plaut. Trin. 2, 2, 12 (287): harum mores, Ter. Heaut. 260: nam, ut scis, jam pridem istum canto Caesarem, Cic. Q. Fr. 2, 11 (13), 1: quid fati provida cantet avis, Tib. 2, 5, 12: quae me juvene utique cantare solebant, Quint. 8, 3, 76.—
- III In the lang. of religion, as v. n. or a., to use enchantments, charms, incantations, to enchant, to charm, Cato R. R. 160, 1; Varr. R. R. 1, 2, 27: frigidus in pratis cantando rumpitur anguis, Verg. E. 8, 71: cantata Luna, exorcised by magic, Prop. 4 (5), 5, 13: falx, Ov. H. 6, 84: herbae, id. M. 7, 98: ignis, Sil. 1, 430: tum quoque cantato densetur carmine caelum, an incantation, Ov. M. 14, 369.—
- B To call forth, produce by charms: et chelydris cantare soporem, Sil. 8, 498: cantata umbra, Luc. 6, 767.
I intr., ¶ 1 chanter : saltare et cantare didicerunt Cic. Cat. 2, 23, ils ont appris à danser et à chanter, cf. de Or. 3, 86 ; Off. 1, 145, etc. ; cantare ad chordarum sonum Nep. Epam. 2, 1, chanter en sʼaccompagnant sur la lyre ; cantare et psallere jucunde scienterque Suet. Tit. 3, savoir chanter et jouer dʼun instrument à cordes avec de lʼagrément et du talent ; inde ad manum cantari histrionibus cœptum Liv. 7, 2, 11, dès lors le chant commença à soutenir lʼacteur en se réglant sur ses gestes ¶ 2 [chant du coq] Pl. Mil. 690 ; Cic. Div. 2, 56 ; [du cygne] Virg. B. 9, 29 ; [des oiseaux] Prop. 4, 1, 68 ; 4, 9, 30 ¶ 3 [instruments] : bucina cantat Prop. 4, 10, 30, la trompe retentit ; cantabat tibia ludis Ov. F. 6, 659, la flûte résonnait pour les jeux ¶ 4 jouer de (avec abl.) : fidibus cantare seni Pl. Epid. 500, jouer de la lyre pour le vieillard ; scienter tibiis Nep. Præf. 1, jouer de la flûte avec art ; cithara Varro R. 3, 13, 3, de la cithare ; calamo Sen. Ben. 4, 6, 5, jouer du chalumeau ; lituo Gell. 20, 2, 2, jouer du clairon.
II tr., ¶ 1 chanter : incondita cantare Varro Men. 363, chanter des choses informes ; hymenæum Pl. Cas. 809, chanter le chant de lʼhyménée ; Niobam Suet. Nero 21, chanter le rôle de Niobé ¶ 2 chanter, célébrer : cantabimus Neptunum et virides Nereidum comas Hor. O. 3, 28, 9, nous chanterons Neptune et la verte chevelure des Néréides ; cantant laudes tuas Ov. F. 2, 658, ils chantent tes louanges ¶ 3 déclamer : nil præter Calvum et doctus cantare Catullum Hor. S. 1, 10, 19, habitué à ne déclamer que du Calvus et du Catulle, cf. Mart. 5, 16, 3 ; 11, 3, 5 ; Plin. Min. Ep. 4, 19, 4, etc. ¶ 4 chanter, raconter, prêcher, avoir sans cesse à la bouche : Pl. Most. 980 ; Trin. 289 ; Ter. Haut. 260 ; jam pridem istum canto Cæsarem Cic. Q. 2, 11, 1, depuis longtemps je chante ton César [jʼai toujours son éloge à la bouche]; insignis tota cantabitur urbe Hor. S. 2, 1, 46, désigné par moi à lʼattention, il sera glosé dans toute la ville ¶ 5 chanter, exposer en vers : carmina non prius audita canto Hor. O. 3, 1, 4, ce sont des vers, comme on nʼen a pas encore entendu, que je chante ; nova cantemus Augusti tropæa Cæsaris Hor. O. 2, 9, 19, chantons les nouveaux trophées de César Auguste, cf. 1, 6, 19 ; 2, 19, 11 ; P. 137 ; Prop. 2, 12, 21, etc. ¶ 6 prononcer des paroles magiques, frapper dʼincantation : cantando rumpitur anguis Virg. B. 8, 71, par les chants magiques on fait périr les serpents ; cantato densetur carmine cælum Ov. M. 14, 369, par lʼeffet du chant magique le ciel sʼépaissit ; cantatæ herbæ Ov. M. 7, 98, herbes enchantées, cf. F. 2, 575, etc.
- 1. zingen; kraaien;
- 2. (poët.) (v. instrumenten) (weer)klinken, weergalmen; ➤ tibia cantat; pastoris bucina lenti cantat;
- 3. (op een instrument) spelen, blazen (op: abl.) [tibiis; calamo; citharā];
- 4. (Verg.) toverformules opzeggen; II. tr.
- 1. zingen;
- 2. dichten [carmina; versūs];
- 3. (poët.) bezingen, in een lied verheerlijken, verkondigen [proelia; victoriam; fortunam Priami]; — alg. prijzen [Caesarem];
- 4. (postklass.) voordragen, reciteren [fabulam];
- 5. (postklass.) opdreunen;
- 6. (poët.) herhaaldelijk op het hart drukken, inprenten, waarschuwen voor;
- 7. (poët.; postklass.) betoveren, bezweren, in zijn ban houden.
唱。念呪。舉揚。曰。Tabellae ita cantant 文契如是云。Gallus cantat 鷄鳴。
Suggest a Translation
See an image
Vidit eumdem B. Franciscum portare super collum quemdam magnum Cantonem, longitudinis palmorum quatuor et latitudinis palmi unius.Vide Cantus 2.
Elevata fuit turris majoris Ecclesiæ a fenestris campanarum in sursum ; et facti sunt ibi archi peyti de lapidibus et quatuor Cantoni, et super quolibet unum capitellum, cum pomis deauratis.Instrumentum anni 1428. ex Archivo S. Victoris Massil. :
Pro certa parte domus in careria Jutariæ supra Cantonum carierarum grossariæ ;id est, in angulo plateæ mercatorum.
Cantonoccurrit, in Lit. remiss. ann. 1379. ex Reg. 115. Chartoph. reg. ch. 179 :
L'exposant bouta icellui Regnart contre le cornet ou Canton de la porte dudit fort, auquel cornet ou Canton par cas de meschief ledit Regnart hurta sa teste.Hinc
Cantonniere, Italis
Guillochesub Carolo VIII. ex Bibl. reg. ubi de D. Ferdinando :
Fils d'une vilaine barbiere, Laquelle fut toute sa vie De Valence grant Cantonniere.
Cantones, vel
Cantonidistinguuntur, ut norunt omnes ; at in Chronico Cremonensi apud Murat. tom. 7. col. 650.
Cantonusest urbis regio. Vide Cantonum.
- cano.
- II. Intrans., of men, to produce melodious sounds, sound, sing, play: Pamphilam Cantatum provocemus, T.: saltare et cantare: Arcades ambo Et cantare pares, V.: cantando victus, V.: non est Cantandum, i. e. there is no occasion for fiction, Iu.: structis avenis, O.: ad chordarum sonum, N.: tibiis, N.: ad manum histrioni, to accompany the actor, L.: gallis signum dedisse cantandi, to crow.—Of instruments, to sound, resound: Cantabat fanis, cantabat tibia ludis, O.—
- IIII. Trans., with cognate acc., to sing, play, recite: Hymenaeum, T.: haec versibus isdem, drawl, Iu.: Nil praeter Calvum (i. e. Calvi carmina), H.: cantatum carmen, an incantation, O.—With definite obj., to sing, celebrate, praise in song:amicam, H.: proelia virginum, H.: Pythia (sc. certamina), H.: deum, Tb.: cantari dignus, V.—To reiterate, harp upon, warn against: harum mores, T.: istum Caesarem: totā cantabitur urbe, become a byword, H.—To use enchantments, practise incantations, enchant, charm: cantando rumpitur anguis, V.: cantata Luna, exorcised by magic, Pr.
-
…, omnes impuri impudicique versantur. hi pueri tam lepidi ac delicati non solum amare et amari neque saltare et cantare sed etiam sicas vibrare et spargere venena didicerunt. qui nisi exeunt, nisi pereunt, etiam si Catilina perierit…
Cicero, in Catilinam
-
…retenta est. Hac agit, ut pastor, per devia rura capellas, dum venit, adductas et structis cantat avenis. Voce nova captus custos Iunonius at tu, quisquis es, hoc poteras mecum considere saxo, Argus…
Ovid, Metamorphoses
-
…remedio. Ubi nominabit Phaedriam, tu Pamphilam Continuo si quando illa dicet, Phaedriam Commissatum intromittamus tu, Pamphilam Cantatum provocemus. Si laudabit haec Illius formam, tu huius contra. Denique Par pro pari referto, quod eam…
Terence, Eunuchus
-
…, inhumanus videatur inscitia temporis. Sed ea, quae multum ab humanitate discrepant, ut si qui in foro cantet, aut si qua est alia magna perversitas, facile apparet nec magnopere admonitionem et praecepta desiderat ; quae autem…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…ludo ac rudibus cuivis satis asper ; sed plus operae foro tribuebat, amicis, rei familiari. Valerius cotidie cantabat ; erat enim scaenicus quid faceret aliud At Numerius Furius, noster familiaris, cum est commodum, cantat ;…
Cicero, de Oratore
-
…tu pa mphilam conti nuo ; si quando i lla dicet Phae driam intro mittamus co missatum, pa mphilam canta tum provoce mus ; si lauda bit haec illi us formam, tu hu ius contra de nique par pro…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. neque enim vocum suavitate videntur aut novitate quadam et varietate cantandi revocare eos solitae, qui praetervehebantur, sed quia multa se scire profitebantur, ut homines ad earum saxa discendi…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…me iuvat. de Pompeio adsentior tibi vel tu potius mihi. nam, ut scis, iam pridem istum canto Caesarem. mihi crede, in sinu est neque ego discingor. cognosce nunc Idus Decimus erat Caelio dies .…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…ridetur ; in quo, ut mihi videtur, persalsum illud est apud Novium quid ploras, pater Mirum ni cantem condemnatus sum. Huic generi quasi contrarium est ridiculi genus patientis ac lenti, ut, cum Cato percussus esset…
Cicero, de Oratore
-
…cum igitur hoc animal tam sit canorum sua sponte, quid in mentem venit Callistheni dicere deos gallis signum dedisse cantandi, cum id vel natura vel casus efficere potuisset Sanguinem pluisse senatui nuntiatum est, Atratum etiam fluvium fluxisse sanguine…
M. Tullius Cicero, De Divinatione