clamatio
clāmātio, ōnis, f. (clamo), das Schreien, Hieron. tract. in psalm. 119. Gloss. ›clamatio, βοή‹.
habeo quendam puerum minantem bovem cum stimulo, qui etiam modo raucus est pre frigore et ~one [AS: ]hreame
tenentes gravamina sua cancellario regni ~onibus, singultibus et fletibus intimaverunt
clamator Parliamenti stabit extra hostium Parliamenti et hostiarius denunciabit sibi ~ones suas
qui clamaverit, non querat circuitiones in ~one sua, set aperte dicat: “ille fecit hoc”
~onibus delictorum et correccionibus factis(
pro qua [dim. m. ] cartam suam ei reddidit et omni juri suo et ~oni ejusdem predicte terre omnino abrenunciavit
deliberate fuerunt coram justiciariis ~ones libertatum
monstraverunt nobis ‥ quandam ~onem et allocacionem inde factas ‥, que quidem ~o et allocacio dictam insulam esse infra dictas metas et bundas testantur(
quo ad wreck’ maris in misericordia pro falsa ~one
rex Scotorum ‥ pro hac redemptione castrorum et quieta ~one fidelitatis et ligantie de regno Scotie ‥ dedit regi Anglorum x millia m. argenti
concessisse ‥ libertatem et quietam ~onem de thelon[eis ]
pro quieta ~one perpetua quam nobis ‥ fecit de xl m.
huic presenti quiete ~oni mee sigillum meum apposui
ut patet per literas ‥ regis Anglie quiete ~onis
clāmātĭō, ōnis, f. (clamo), cri, clameur : Ps. Hier. Br. psalm. 119.
Clamare. Antiquæ Consuetud. Canonicorum S. Jacobi de Monte-Forti tom. 4. Anecdot. Marten. col. 1218 :
Deinde fiant Clamationes, si faciendæ sunt. Qui autem clamat non quærat circuitiones in Clamatione, sed aperte dicat : Ille hoc fecit, et qui clamatus fuerit... eat petere veniam.
Ter in anno, id est, bis tempore graminis, semel tempore fœni placitum suum debet habere, et hoc de Clamatione vel notificatione illius præconis.Vide Clameum.