conciliator
conciliator, he who negotiates, a promoter
Could not find conciliatorque in Logeion dictionaries.
conciliatorque Noun: masculine nominative singular, Noun: masculine vocative singular of conciliator
concĭlĭātor, ōris, m. [concilio].
- He who provides, prepares, or causes a thing; an author, founder, promoter, etc. (in good prose, but not in Cic.; cf. however: conciliatrix and conciliatricula): suillae carnis, who prepares it savorily, makes it palatable, Varr. R. R. 2, 4, 8: nuptiarum, Nep. Att. 12, 2: proditionis, Liv. 27, 15, 17: adfinitatis atque amicitiae, Suet. Aug. 48; cf. Tac. A. 1, 58: piscis conciliator capturae (piscium), by which other fishes are caught, a decoy, Plin. 9, 59, 85, § 181 sq.—
- II A procurer (in love-matters), Vop. Carin. 16, 5.
conciliātor, ōris, m. (concilio), I) der Zuführer von Buhldirnen, der Kuppler, Vopisc. Car. 16, 5. – II) übtr., der Urheber, Stifter, Veranlasser, Vermittler usw., suillae carnis, der es schmackhaft zubereitet, Varr.: nuptiarum, Nep.: proditionis, Liv.
ut Christi vicarius sit medius consiliator Dei et hominum
concĭlĭātŏr, (14) ōris, m. (concilio), celui qui procure, v. concilio § 4 : conciliator nuptiarum Nep. Att. 12, 2, celui qui ménage un mariage ; conciliator proditionis Liv. 27, 15, 17, fauteur de la trahison || entremetteur : Vop. Car. 16, 5.
- 1. bemiddelaar, pleitbezorger;
- 2. koppelaar [nuptiarum].
conciliātor ōris, m
- concilio, he who negotiates, a promoter: nuptiarum, N.: proditionis, L.