concino
concino, to sound in concert, sing harmoniously
Could not find concinebat in Logeion dictionaries.
concinebat Verb: imperfect active indicative 3rd singular of concino
- I Neutr., to sing, play, or sound together, in concert or harmoniously (class.).
- A Prop.: ubi (chorus) certis numeris ac pedibus velut facta conspiratione consensit atque concinuit, Col. 12, 2, 4: concinere tragoedo pronuntianti, to accompany, Suet. Calig. 54: cornua ac tubae concinuere, Tac. A. 1, 68; cf.: concinunt tubae, Liv. 9, 32, 6; and: ubi signa concinuissent, id. 30, 5, 2.— Also without the idea of concert: concinit albus olor, Ov. H. 7, 2.—
- B Trop., to agree together, harmonize, accord, συνᾴδω: omnibus inter se concinentibus mundi partibus, Cic. N. D. 2, 7, 19: videsne ut haec concinant? id. Fin. 5, 28, 83: faxo, ne juvet vox ista veto, quā nunc concinentes collegas nostros tam laeti auditis, Liv. 6, 35, 9: ita fit ut nulli duo concinant, Plin. 3, 1, 3, § 16: Stoici cum Peripateticis re concinere videntur, verbis discrepare, Cic. N. D. 1, 7, 16 Orell. N. cr.—
- II Act., to cause to sound together, in concert or harmoniously, to make concordant sounds, to sound, sing of, celebrate in song, magnify, etc.
- A In gen.: haec cum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant, concinuntur, Cic. Tusc. 1, 44, 106: ite, concinite in modum: Io Hymen, etc., Cat. 61, 123; Suet. Calig. 6: carmina nuptialia, Cat. 61, 12: carmina, id. 65, 13: laudes Iovi, Tib. 2, 5, 10: aelinon, Ov. Am. 3, 9, 24: sua festa Palilia, Tib. 2, 5, 88: laetos dies, Hor. C. 4, 2, 41: majore plectro Caesarem, id. ib. 33: stridor lituum clangorque tubarum Non pia concinuit cum rauco classica cornu, Luc. 1, 238.—
- B Esp. (acc. to cano, II. C.), to sing prophetically, prophesy (very rare): nigraque funestum concinit omen avis, Prop. 2 (3), 28, 38: tristia omina, Ov. Am. 3, 12, 2.
- —Hence, concĭnens, entis, P. a., harmonizing, harmonious, Arn. 3, 123.—Comp., Claud. Mam. Stat. Anim. 2, 5.
I intr., ¶ 1 chanter, ou jouer ensemble, former un ensemble de sons [voix, instruments] : neque frustra institutum est, ut signa undique concinerent Cæs. C. 3, 92, 5, et il nʼest pas sans fondement, lʼusage que les trompettes sonnent à la fois de toutes parts( Liv. 9, 32, 6 ; 30, 5, 2 ) || tragœdo pronuntianti concinere Suet. Cal. 54, accompagner lʼacteur qui déclame ¶ 2 [fig.] être dʼaccord, sʼaccorder : omnibus inter se concinentibus mundi partibus Cic. Nat. 2, 19, toutes les parties du monde formant un ensemble harmonieux ; videsne ut hæc concinant ? Cic. Fin. 5, 83, vois-tu comme tout cela est bien à lʼunisson ? re cum aliquo concinere Cic. Fin. 4, 60, être dʼaccord avec qqn pour le fond.
II tr., ¶ 1 produire des sons ensemble, chanter, jouer dans un chœur : nuptialia concinens carmina Catul. 61, 12, chantant lʼhymne nuptial ; hæc cum pressis et flebilibus modis concinuntur Cic. Tusc. 1, 106, quand ces mots sont chantés sur un mode grave et plaintif || tristia omina Ov. Am. 3, 12, 2, faire entendre des chants de triste présage ¶ 2 chanter, célébrer : Cæsarem Hor. O. 4, 2, 33, chanter César.
- 1. tegelijkertijd klinken of schallen; ➤ concinunt tubae;
- 2. (postklass.) samen zingen;
- 3. (metaf.) overeenstemmen, in evenwicht, harmonie zijn (inter se; cum alqo); II. tr.
- 1. tegelijkertijd aanheffen, samen zingen [carmen];
- 2. (poët.) bezingen, prijzen, verheerlijken [Caesarem; laetos dies];
- 3. (postklass.) (op een instrument) begeleiden (m. dat.) [tragoedo];
- 4. (poët.) (v. vogels) (als waarschuwing) uiten, voorspellen; ➤ funestum concinit omen avis (Prop.).
合唱。相對。— eum majori plectro 將更高文以嘉之。
Suggest a Translation
See an image
- com- + cano, intrans, to sound in concert, sing harmoniously: concinunt tubae, L.: concinit albus olor, O.—Fig., to agree, harmonize, accord: inter se: cum alquo: concinentīs collegas audire, L.—Trans, to sing, celebrate in song, magnify: haec flebilibus modis concinuntur: laetos dies, H.: Carmina, Ct.: laudes Iovi, Tb.—To sing prophetically, prophesy: omen, Pr., amanti omina, O.
-
…eum et vel Pyrrhonem vel Aristonem interesset sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…correctionem ab altera manu factam veri simile est. Ceterum quotiens N et V ab ABER dissentientes ipsi inter se concinunt velut p ., ;, ;, cet. indicia tenentur codicis alicuius bonae originis, sed iam hic…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…et infimis et mediis interiectis ordinibus ut sonis moderata ratione civitas consensu August. C. D. . dissimillimorum concinit ; et quae harmonia a musicis dicitur in cantu, ea est in civitate concordia, artissimum atque optimum omni…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…aut obitu lunae commoveri, aut una totius caeli conversione cursus astrorum dispares conservari haec ita fieri omnibus inter se concinentibus mundi partibus profecto non possent, nisi ea uno divino et continuato spiritu continerentur. Atque haec cum uberius disputantur…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…, in quo uno positum est beatum esse, qui potest esse quisquam alius alio beatior videsne, ut haec concinant et hercule fatendum est enim, quod sentio mirabilis est apud illos contextus rerum. respondent extrema primis, media…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…etiam si fortasse verae forent liberari errore non posset, quae maxima est culpa sapientis. quae cum similitudine veri concinere maxime sibi videretur probabile vel veri simile. . ., quod nos ad agendum sine adsensione potest invitare ;…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…missus est, vera loquitur, nihil est quod Pisonem familiarem tuum desideres ; Antiocho enim Stoici cum Peripateticis re concinere videntur verbis discrepare ; quo de libro Balbe velim scire quid sentias. Egone inquit ille, miror Antiochum hominem…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…incenditur. hanc non reprimere, sed augere imperatores debent ; neque frustra antiquitus institutum est, ut signa undique concinerent clamoremque universi tollerent ; quibus rebus et hostes terreri et suos incitari existimaverunt. Sed nostri milites dato signo cum…
Julius Caesar, Civil War
-
…secundum naturam sint, bona appellare, quae autem contra, mala. Videsne igitur Zenonem tuum cum Aristone verbis concinere, re dissidere, cum Aristotele et illis re consentire, verbis discrepare cur igitur, cum de re conveniat…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…, su rge et sepeli na tum haec cum pressis et flebilibus modis, qui totis theatris maestitiam inferant, concinuntur, difficile est non eos qui inhumati sint miseros iudicare. prius qua m ferae volucre sque metuit, ne…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes