concorditer
concorditer, harmoniously, amicably, in harmony
concordĭter, adv., v. concors fin.
concorditer, Adv. m. Compar. u. Superl. (concors), einträchtig, harmonierend, aeternum serere diem c., Enn. fr.: c. congruere inter se, Plaut.: c. et amore mutuo vivere cum alqa, Suet. – concordius bellum gerere, Liv. – concordissime vivere cum alqo, Cic., Fronto u. Corp. inscr. Lat. 3, 9526 u. 12990 u. ö.
moribus et castis vivant concorditer ambo
aestimo eas [diversitates ] potius in pace ~er tolerandas quam discorditer cum scandalo danmandas
quatinus, premissis ~er ponderatis ‥, nobis dilacionem aliqualem concedere velitis
stragem vel depressionem humilium non querentes, sed eorum salvationem et commodum ~er affectantes(
consona vocis armonia psallentes ~er cecinerunt
cujus rei documenta ‥ ~er astipulantur
asseruere ~er et constanter quod ‥(
tandem concorditer eligit ipsum, / adducta fratrum majori parte, decanus / major [Lincolnie ]
presentatum est per veredictum tocius curie ~er quod ‥
testes, jurati et singillatim examinati, dicunt ~er quod ‥
arbitratores ‥ assumpti ~er ex parcium ‥ assensu communi
ideo sic loquendum ~er cum predictis
concordĭtĕr (14) (concors), en bonne intelligence, de bon accord : congruunt inter se concorditer Pl. Curc. 264, ils sʼentendent parfaitement bien || -dius Liv. 4, 45, 8 ; -dissime Cic. Rab. perd. 14.
concorditer adv.with comp.and sup.
- concors, harmoniously, amicably, in harmony: exigit annos, O.: concordius bellum gerere, L.: quicum concordissime vixerat.