concurro
concurro, to run together, assemble, flock together
BWL
the soldiers rush to arms
Frieze-Dennison Vergil
Could not find concurretque in Logeion dictionaries.
concurretque Verb: future active indicative 3rd singular of concurro
- I To run together (of several persons), to come or assemble together in multitudes, to rush or flock together in crowds (very freq., and class.).
- A Prop.
- 1 Absol.: tota Italia concurret, Cic. Q. Fr. 1, 2, 5, § 16: video hac tempestate concurrisse omnis adversarios, Cato ap. Prisc. 10, p. 901 P.: concurrunt jussu meo plures uno tempore librarii, Cic. Agr. 2, 5, 13: cum omnes, ut mos est, concurrerent, id. Verr. 2, 5, 26, § 65: licet concurrant omnes plebei philosophi, nihil tam eleganter explicabunt, etc., unite, id. Tusc. 1, 23, 55: multi concurrerant, Nep. Dion, 10, 1; Sall. J. 60, 6: concurrite, concurrite, cives, Val. Max. 4, 1, 12.—Impers.: contionem inprimis advocari jubet; summā cum expectatione concurritur, Cic. Leg. 2, 5, 13.—
- 2 Designating the place from which, or the place or purpose to or for which: non solum qui in urbe erant, sed etiam undique ex agris concurrerunt, Nep. Pelop. 3, 3: undique gentes, Luc. 3, 321: concurrunt laeti mi obviam cupedinarii omnes, Ter. Eun. 256: ad hos (sc. Druides) magnus adulescentium numerus disciplinae causā concurrit, Caes. B. G. 6, 13; cf. Quint. 1, 2, 16: ad eum magnae copiae, Sall. C. 56, 5: ad eum homines omnium ordirum corruptissimi, id. H. 1, 48, 7 Dietsch: ad curiam, Cic. Rab. Post. 7, 18 (corresp. to convolare ad Rostra); Liv. 4, 60, 1; Suet. Tit. 11: domum tuam cuncta civitas, Cic. Verr. 2, 1, 31, § 80: ad arma milites, Caes. B. G. 3, 22 fin.; so id. ib. 5, 39 fin.: ad non dubiam mortem, Cic. Tusc. 1, 37, 89: ad auxilium sociae, Luc. 3, 663: signum dedit, ut ad me restituendum Romam concurrerent, Cic. Mil. 15, 39: omnes concurrerunt ad Perdiccam opprimendum, united together, Nep. Eum. 3, 1; id. Phoc. 2, 5: ad aliquem audiendum, Suet. Caes. 32. —Impers.: concurritur undique ad commune incendium restinguendum, Cic. Phil. 10, 10, 21: concurrendum ad curiam putare, id. Rab. Post. 7, 18: cum ad arma concurri oporteret, Caes. B. G. 2, 20: ex proximis castellis eo concursum est, id. ib. 2, 33: concursum ad curiam esse, Liv. 4, 60, 1: Suet. Calig. 6; Quint. 1, 2, 16.—*
- b Poet., to run in attendance upon, to accompany: est quibus Eleae concurrit palma quadrigae, as it were, follows him on foot, accompanies, Prop. 3, 9 (4, 8), 17.—
- B Trop. = confugere, to run for refuge or help, to take refuge (rare): ad C. Aquilium, Cic. Quint. 16, 53 B. and K.: nulla sedes, quo concurrant, Cic. Att. 8, 3, 4: ne darem perditis civibus hominem, quo concurrerent, id. Ep. ad Brut. 2, 2, 3: interea servitia repudiabat (Catilina), opibus conjurationis fretus, Sall. C. 56, 5; Just. 19, 1, 9.—
- 2 Of words, as under military command: ante enim circumscribitur mente sententia confestimque verba concurrunt, quae mens eadem ... statim dimittit, ut suo quodque loco respondeat, Cic. Or. 59, 200.—
- II To run upon one another, to meet or dash together (class.).
- A Of corporeal objects.
- 1 In gen.: concurrunt nubes ventis, Lucr. 6, 97; cf. id. 6, 116: ne prorae concurrerent, Liv. 37, 30, 4 (al. prorā; cf. Weissenb. ad loc.); cf. id. 44, 42, 5; Luc. 3, 663: mediis concurrere in undis (montes, viz., the Symplegades), Ov. M. 7, 62; cf. id. Am. 2, 11, 3: concurrere montes duo inter se, Plin. 2, 83, 85, § 199: actor cum stetit in scaenā, concurrit dextera laevae (viz., in applauding), Hor. Ep. 2, 1, 205: labra concurrunt, draw together, close, Sen. Ep. 11, 2: os concurrit, id. Ira, 3, 15, 1; id. Ben. 2, 1, 3: os, Quint. 10, 7, 8; 11, 3, 121.—Transf., of letters and words: aspere concurrunt litterae, Cic. de Or. 3, 43, 172 (opp. diduci); so id. Or. 45, 154.—Hence,
- 2 In partic., milit. t. t., to rush together in hostility, to engage in combat, to join battle, to fight (most freq. in the histt.); constr. inter se, cum aliquo, adversus, in, contra aliquem, alicui, and absol.
- α Inter se: concurrunt equites inter se, Caes. B. C. 2, 25; so Liv. 26, 51, 4; 29, 18, 10; Suet. Oth. 12; Verg. G. 1, 489; id. A. 10, 436.—
- β Cum aliquo: cum hoc concurrit ipse Eumenes, Nep. Eum. 4, 1; so Liv. 8, 8, 15; Vell. 2, 70, 1; Suet. Oth. 10; Ov. M. 13, 87.—
- γ Adversus, in, or contra aliquem: recenti milite adversus fessos longo itinere concurrerat, Liv. 35, 1, 6 Weissenb. ad loc.: in aliquem, Sall. J. 97, 4; Just. 4, 1, 10: equites contra tantam multitudinem audacissime concurrunt, run upon, against, etc., Auct. B. Afr. 6.—
- δ Alicui (freq. in the poets): audet viris concurrere virgo, Verg. A. 1, 493; 10, 8; Ov. M. 5, 89; 12, 595 al.: quibus (equitibus) cum inpigre, Numidae concurrissent, Liv. 24, 15, 7 Weissenb. ad loc.—
- ε Absol.: repente Antonius in aciem suas copias de vico produxit et sine morā concurrit, Galb. ap. Cic. Fam. 10, 30, 3: cum infestis signis concurrunt, Sall. C. 60, 2; so Liv. 6, 7, 6; 8, 7, 9 al.; Tac. A. 6, 35; id. H. 2, 42; Suet. Claud. 21: ex insidiis, Liv. 9, 25, 8; 2, 11, 9: mutuis vulneribus, Sen. Suas. 7, 14.—Impers. pass.: ubi propius ventum est, utrimque magno clamore concurritur, Sall. J. 53, 2; so Liv. 10, 40, 13; Hor. S. 1, 1, 7.—Transf.: adversus has concurrentis belli minas, legati vallum murosque firmabant, Tac. H. 4, 22 init.—
- b Not in war; in the jurists, to make the same claim, enter into competition with: si non sit, qui ei concurrat, habeat solus bonorum possessionem, Dig. 37, 1, 2: in hereditatem fratri concurrere, ib. 5, 2, 16: in pignus, ib. 20, 4, 7: in pignore, ib.—
- c Trop. (rare): in tantā causarum varietate cum alia colligantur vel ipsa inter se concurrant, vel in diversum ambiguitate ducantur, Quint. 12, 2, 15: cum dolore, Sen. Cons. ad Helv. 2: concurrit illinc publica, hinc regis salus, Sen. Oedip. 830.—
- B Of abstract objects (occurrences, circumstances, points of time, etc.), to meet, concur, fall out at the same time, happen: multa concurrunt simul, Ter. And. 511; so, concurrunt multae opiniones, id. Heaut. 232: tot verisimilia, id. Ad. 627: res contrariae, Cic. Fin. 5, 10, 28: ista casu, id. Div. 2, 68, 141: quae ut concurrant omnia, optabile est, id. Off. 1, 14, 45: saepe concurrunt aliquorum bene de me meritorum inter ipsos contentiones, id. Planc. 32, 78: si quid tale accidisset, ut non concurrerent nomina, that the reciprocal accounts do not meet, become due on the same day, id. Att. 16, 3, 5; cf.: sponsalia in idem tempus, Dig. 3, 2, 13: concurrit actio legis Aquiliae et injuriarum, to have place together, to be coincident, ib. 9, 2, 5.—
- 2 Pregn., to accord, agree with (in jurid. Lat.): concurrit cum veritate, Dig. 29, 2, 30: cum summā, ib. 29, 30, 53.
II) von zwei od. mehreren Seiten zusammentreffen, 1) sich zugleich einfindend (einstellend), sich vereinigend, a) v. Pers.: ubi legati concurrerent, certo tempore utrimque dimissi, ibi termini statuerentur, Mela 1. § 38. – b) v. lebl. Konkr.: si ossa forte recte concurrerint, wenn die Bruchenden zufällig richtig aufeinander passen, Cels. – concurrunt labra, gehen (unwillkürlich) zusammen, schließen sich (unwillkürlich) bei dem, der reden will, der aber vor Furcht oder Scham die Lippen nicht auseinander bringen kann, Sen. ep. 11, 2: u. so os coit atque concurrit, Quint. 10, 7, 8. – quia si ita diceretur, obscenius concurrerent litterae (nämlich cum nobis wie cunno bis klingen würde), Cic.: ut neve aspere (verba) concurrerent neve vastius diducantur, Cic. – actor in scaena cum stetit, concurrit dextera laevae, vereinigt sich die R. mit der L. (zum Beifallklatschen), Hor. – est quibus Eleae concurrit palma quadrigae, mit denen am Rennziele zusammentrifft = denen zuteil wird, Prop. 3, 9, 17. – c) v. Abstr., zusammentreffen, zusammenfallen, zugleich (zu einer Zeit) stattfinden, -eintreten (s. Spengel Ter. Andr. 511), tot concurrunt veri similia, Ter.: multa concurrunt simul, quî coniecturam hanc nunc facio, Ter.: quae ut concurrant omnia, optabile est, Cic.: nisi ista casu nonnumquam, forte temere concurrerent, Cic. – als t. t. der Geschäftsspr., ut non concurrerent nomina (die gegenseitigen Zahlungen), Cic. – als mediz. t. t., accessiones (febrium) modo singulae singulis diebus fiunt, modo binae pluresve concurrunt, Cels.
2) prägn., zusammenrennen, hart zusammentreffen, aufeinanderrennen od. -stoßen, zusammenstoßen, a) übh.: α) v. Konkr.: ne prorae concurrerent, Liv.: itaque ancoras, ne inter se concurrerent naves, iecere, Liv.: inter se atomi fortuito concurrentes, Augustin.: concurrentes rami, Curt.: contra Thracium Bosporum duae parvae (insulae) parvoque distantes spatio et aliquando creditae dictaeque concurrere et Cyaneae vocantur et Symplegades, Mela. – β) v. Abstr.: inter se c., miteinander kollidieren, in Konflikt geraten, Quint. 12, 2, 15. – u. (als jurist. t. t.) v. Pers., mit jmd. bei Rechtsansprüchen konkurrieren, alci, ICt.: alci in hereditatem, in pignus, ICt. – b) feindlich aufeinander rennen, zum Kampfe od. im Kampfe zusammentreffen, zusammenstoßen, u. mit bloßer Berücksichtigung des Angreifenden = anrennen, anstürmen, attackieren (im Passiv unpers. concurritur, concursum, concurrendum est), sine mora concurrit, Galba b. Cic.: cum pedes concurrit, Liv.: hoc spectaculo classis Sicula et Rhodia concurrerunt, Suet.: omnia ventorum concurrere proelia vidi, Verg.: priusquam concurreretur, Liv.: nobis incompositis erat concurrendum, Liv. – utrimque magno clamore concurritur, Sall.: c. maximo clamore cum infestis signis, Sall. – c. infestis cuspidibus, Liv.: infestis pilis, Liv.: ferro, Ov.: rostris (v. Schiffen), Liv. – mutuis vulneribus (v. zweien), Sen. suas. 7, 14. – ex insidiis, aus dem Hinterhalte hervoreilen u. mit dem Feinde anbinden, Liv.: priusquam concurrerent acies, Caes.: c. acie, Vell.: cum Arunte in acie, Val. Max.: cum acie legionum rectā fronte, Liv.: mutuis ictibus cum alqo, Vell.: concurrunt hastati cum hastatis, concurrit centurio cum centurione, Liv. – concurrunt equites inter se, Caes.: quae (naves) primae agminis concurrerant inter se, Liv: c. rudibus inter se in modum iustae pugnae, Liv.: rostris inter se (v. Vögeln), Curt. – m. Dat., c. civis civi, Varr.: c. equitibus impigre, Liv. 24, 15, 7 W. et H. (Madvig occurrissent): comminus hosti, Ov.: credas montes concurrere montibus, Verg. – m. adversus alqm, Liv. 35, 1, 6: contra alqm, Auct. b. Afr. 6, 2: in alqm, Sall. Iug. 97, 4 u. (v. Meereswogen) Iustin. 4, 1, 10. – dah. übtr., concurrentis belli minae, des anstürmenden (d.i. hereinbrechenden) Kr., Tac. hist. 4, 22 in.
- 1. te hoop lopen, samenstromen, van alle kanten aan komen snellen; ➤ ex omnibus locis ~; undique a navibus ~; ex proximis castellis eo concursum est; alci obviam ~ van alle kanten op iem. afrennen; ad curiam ~; concurritur ad arma;
- 2. zijn toevlucht nemen tot [ad Leonidam];
- 3. op elkaar afstormen, slaags raken, komen aanstormen, aanvallen; ➤ concurrunt equites inter se; utrimque magno clamore concurritur; concurrunt hastati cum hastatis;
- 4. tegen elkaar slaan, botsen; ➤ concurrit dextera laevae (dat.) er wordt geapplaudisseerd;
- 5. (v. tijd) samenvallen, tegelijk plaatsvinden, op hetzelfde moment gebeuren; ➤ ut non concurrerent nomina (Cic.) betalingstermijnen;
- 6. overeenkomen, samenvallen [signa].
四歸。交仗。同意。遇。— ei vel cum eo 同彼爭鬥。Concurrunt labra 嘴顫變臉。Concurrit saepe 屢次遇見。 Nomina concurrunt 负債者與債主一様多。Concurritur 交戰。
Suggest a Translation
See an image
- to run together, assemble, flock together: concurrunt librarii: licet concurrant omnes philosophi, unite: trepidae comites, V.: summā cum expectatione concurritur: undique ex agris, N.: mi obviam, T.: ad hos, Cs.: ad mortem: ad Perdiccam opprimendum, unite, N.: ad vocem, V.: in arcem, V.: concurritur undique ad incendium restinguendum: ex proximis castellis eo concursum est, Cs. — To meet, dash together, clash, strike one another: ne prorae concurrerent, L.: concurrit dextera laevae, H.: aspere concurrunt litterae.—To come together in fight, engage in combat, join battle, fight: equites inter se, Cs.: inter se in modum iustae pugnae, L.: inter sese paribus telis, V.: cum hoc, N.: centurio cum centurione concurrendum sibi esse sciebat, L.: adversus fessos, L.: in aliquem, S.: audet viris concurrere virgo, V.: comminus hosti, O.: cum infestis signis, S.: ex insidiis, attacks, L.: mihi soli, V.: utrimque magno clamore, S.: concurritur, the fight begins, H.: concurrentis belli minae, of the outbreak of war, Ta.—To make haste, run for help: ad Aquilium.—Fig., to meet, concur, coincide, conspire, happen: multa concurrunt simul, T.: saepe concurrunt aliquorum inter ipsos contentiones.
-
…occupati erant contenderunt. Caesari omnia uno tempore erant agenda vexillum proponendum, quod erat insigne, cum ad arma concurri oporteret ; signum tuba dandum ; ab opere revocandi milites ; qui paulo longius aggeris petendi causa processerant arcessendi ;…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ex oppido eruptionem fecerunt. Celeriter, ut ante Caesar imperaverat, ignibus significatione facta, ex proximis castellis eo concursum est, pugnatumque ab hostibus ita acriter est ut a viris fortibus in extrema spe salutis iniquo loco contra eos…
Julius Caesar, Gallic War
-
…delegerant cum his in proeliis versabantur, ad eos se equites recipiebant ; hi, si quid erat durius, concurrebant, si qui graviore vulnere accepto equo deciderat, circumsistebant ; si quo erat longius prodeundum aut celerius recipiendum ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…hercle hominem hic homines prorsum ex stultis insanos facit. Dum haec loquimur interea loci ad macellum ubi advenimus, Concurrunt laeti mihi obviam cuppedenarii omnes, Cetarii, lanii, coqui, fartores, piscatores ; Quibus et re salva…
Terence, Eunuchus
-
…sese habiturum, si Romae socii incepta patravissent. Interea servitia repudiabat, cuius generis initio ad eum magnae copiae concurrebant, opibus coniurationis fretus, simul alienum suis rationibus existumans videri causam civium cum servis fugitivis communicavisse. Sed postquam…
Sallust, Catilina
-
…hostium exercitus. Postquam eo ventum est, unde a ferentariis proelium conmitti posset, maxumo clamore cum infestis signis concurrunt pila omittunt, gladiis res geritur. Veterani pristinae virtutis memores comminus acriter instare, illi haud timidi resistunt maxuma…
Sallust, Catilina
-
…eo nuntio excitatus surrexerit, telumque quod cuique fors offerebat arripuerit. itaque brevi tempore ad fanum ex urbe tota concurritur. Horam amplius iam in demoliendo signo permulti homines moliebantur ; illud interea nulla lababat ex parte, cum alii…
Cicero, in Verrem
-
…princeps adhibitus esset, priores tamen agere partis Hortensium. Acrem enim oratorem, et incensum et agentern et canorum concursus hominum forique strepitus desiderat. vnum igitur annum, cum redissemus ex Asia, causas nobilis egimus, cum quaesturam…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…inirent de caede nostra partirenturque inter se qui Capitolium, qui rostra, qui urbis portas occuparent, ad me concursum futurum civitatis putabant. quod ut cum invidia mea fieret et cum vitae etiam periculo, famam istam fascium dissipaverunt…
Cicero, Philippicae
-
…contentum fore ea poena quam sibi ipsi contraxissent. Nocte insequenti legati responsa ad suos referunt, obsides conficiunt. Concurrunt reliquarum civitatium legati, quae Bellovacorum speculabantur eventum ; obsides dant, imperata faciunt excepto Commio, quem timor prohibebat…
Julius Caesar, Gallic War