contempero
con-tempĕro, āvi, ātum, 1,
- v. a., to moderate or temper by mixing (very rare; perh. not ante-Aug.): cantharum mulso, Ap. Met. 10, 16, 28; so Veg. Art. Vet. 6, 9, 7; Marc. Emp. 16; Apic. 4, 2.
con-tempero, (āvī), ātum, āre, I) in dem gehörigen Verhältnis zurechtmischen, zurechtmachen, omnia, Veget. mul. 6, 9, 7: in se, Apic. 4, 166: prägn., cantharum mulso, Apul. met. 10, 16. – II) übtr.: a) nach etw. einrichten, num dubitari potest, quin omnia se ad disponentis nutum veluti convenientia contemperataque rectori sponte convertant? Boëth. cons. phil. 3. pros. 12. p. 68, 6 Obb. – b) mäßigen, mildern, febres (v. einem Heilmittel), Anthim. 56: pro regione plagae contemperat unda vaporem, Dracont. hexaëm. 1, 183. – c) in ganz gleiches Verhältnis bringen, ganz gleich machen, im Passiv = ganz gleich werden, verwachsen, alci od. alci rei, Augustin. serm. 190, 2; conf. 7, 19.
See: contemperare
contempĕrō, āvī, ātum, āre, tr., délayer, mêler convenablement : Apul. M. 10, 16 ; Veg. Mul. 3, 9, 7 ; Apic. 4, 116 || tempérer : Drac. Hex. 184 || approprier, adapter, rendre égal à [av. dat.] : Aug. Psalm. 101, 1 ; Serm. 52, 16.
- 1. mengen;
- 2. gelijkmaken, aanpassen aan (m. dat.).