contemplabiliter
contemplābiliter, Adv. (contemplabilis), a) zielend, Amm. 20, 7, 9. – b) betrachtend, ipsam veritatem c. intueri, Isid. quaest. in genes. 1, 14.
pro instantis vite revolucione aut Marthe labori vel Marie gaviso merori ~er desudavit(
contemplābĭlĭter, en visant bien : Amm. 20, 7, 9 || [fig.] avec attention : Isid. Gen. 1, 14.
Contemplatio.