despolio
despolio, to rob, plunder, despoil
Could not find despoliet in Logeion dictionaries.
despoliet Verb: present active subjunctive 3rd singular of despolio
dē-spŏlĭo, āvi, ātum, 1, v. a. (also
- dep.: quos despoliatur, with depopulatur, Afran. ap. Non. 480, 13), to rob, plunder, despoil (rare, but good prose).—Constr., aliquem (aliquid) aliqua re: ne se armis despoliaret, * Caes. B. G. 2, 31, 4: me despoliat, Plaut. Men. 5, 2, 53 (805); cf. id. Cas. 4, 4, 4 (817); Ter. And. 816; Cic. Att. 7, 9: Dianae templum, id. Verr. 2, 3, 21 fin.: digitos suos, Plaut. Mil. 4, 2, 57 (1047): despoliari triumpho, Liv. 45, 36.
dē-spolio, āvī, ātum, āre, berauben, plündern, absol., Turpil. com. fr.: alqm, Cic.: templum Dianae, Cic.: alqm armis, Caes.: iis margaritis collos filiarum suarum, Fronto. – übtr., despoliari triumpho, Liv. 45, 36, 7. – Vgl. dispolio.
See: despoliare
dēspŏlĭō, (12) āvī, ātum, āre, tr., dépouiller, spolier : aliquem, qqn Cic. Fam. 14, 2, 3 ; templum Cic. Verr. 2, 3, 54, piller un temple ; Atuatucos armis Cæs. G. 2, 31, 4, dépouiller les Atuatuques de leurs armes ; despoliari triumpho Liv. 45, 36, être frustré du triomphe.
- 1. beroven, plunderen [templum; alqm armis; metaf. alqm triumpho];
- 2. van kleding ontdoen, ontbloten [servum].
de-spoliō āvī, ātus, āre,
- to rob, plunder, despoil: se armis, Cs.: ut cum Siculis despoliaretur: despoliari triumpho, L.