despicatus
despicatus, in contempt, despised
despicatus2, contempt
dēspĭcātus, a, um, Part. and P. a., from despicor.
dēspĭcātus, ūs, m. [despicor],
- contempt (very rare, only in dat.): aliquem habere despicatui, to despise, * Plaut. Men. 4, 3, 19 (693): si quis despicatui ducitur, is despised, * Cic. Fl. 27, 65.
1. dēspicātus, a, um, PAdi. m. Superl. (v. despicor), verachtet (stärker als contemptus, d.i. verächtlich), vir me habet pessumis despicatam modis, Plaut. Cas. 189. – homo despicatissimus, Cic.: verb. homo contemptissimus ac despicatissimus, Cic.: ignobilissimi homines et despicatissimi, Gell.
2. dēspicātus, Dat. uī, m. (despicor), die Verachtung, alqm od. alqd despicatui sibi habere, verachten, Plaut. Men. 693. Fronto princ. hist. p. 205, 17 N.: si quis despicatui ducitur, Cic. Flacc. 65.
1 dēspĭcātus, (14) a, um, part. p. de despicor || adjt, méprisé : Pl. Cas. 189 ; despicatissimus Cic. Sest. 36.
2 dēspīcātus, a, um, c. spicatus : Rufin. Aqu. Hist. eccl. 11, 24.
3 dēspĭcātŭs, (16) ūs, m. (despicor), [ne se trouve quʼau dat. sing.], mépris, dédain : habere aliquem despicatui Pl. Men. 693, mépriser qqn ; despicatui duci Cic. Fl. 65, être méprisé.
dēspicātus (1) adj.with sup.
- de+SPEC-, in contempt, despised: nos nostramque adulescentiam Habent despicatam, T.—Contemptible, despicable: despicatissimus homo.
(dēspicātus (2) ūs), m
- de+SPEC-, contempt.—Only dat: despicatui duci, to be despised.