dispendiosus
dispendĭōsus, a, um, adj. [dispendium],
- hurtful, prejudicial (post-Aug. and very rare): cunctatio, Col. 2, 20, 1: occasiones, Cod. Theod. 11, 2, 4 al.
dispendiōsus, a, um (dispendium), nachteilig, cunctatio, Col. 2, 10, 1: occasiones, Cod. Theod. 11, 2, 4. – dispendiosum est m. Infin., Cassian. coll. 4, 20.
vacare ~um, operari autem in tanta festivitate arbitror periculosum
hec ‥ apponere ‥ ~a quorundam subterfugia compulerunt
dicere ‥ instancias ‥ eorum per singula difficile esset, ~issimum et parum utile
~a solucionis retardacio
post longam et ~am in curia Romana moram
itinera ~o compendio damnosoque diplomate transmeantes
ne quid ~um, grave vel prejudiciale contra et adversus nos ‥ fieri ‥ videretur
rex Henricus II ‥ ~us est in suorum negotiis, unde fit ut antequam negotia eorum consequantur multi moriantur
qualiter P. Winton’ episcopus ‥ ~us nobis et subditis nostris extiterit onerosus
quot et qualia ‥ dispendia nobis attulerit
cedulas antiquas ‥ collegi ‥, in quibus ‥ ~a in breviorem stilum converti
dispendĭōsus, a, um (dispendium), dommageable, nuisible, préjudiciable : Col. Rust. 2, 10, 1 || dispendiosum est avec inf. Cassian. Coll. 4, 20, il est fâcheux de.
Damnosus,
Cunctatio Dispendiosa est, apud Columellam ;
Conditiones pacis Dispendiosæ, apud Sextum Rufum cap. 29.