dispensatorie
dispēnsātōriē, Adv. (dispensatorius), haushälterisch, Acro Hor. sat. 1, 10, 12 u. Eccl.
ubi primum ecclesiae celebratum est baptisma, ~ie pietas divina ‥ numerum collegit animarum
armiger ab milite ~ie directus et creditori Judeo bene cognitus
navium parte maxima ~ie jam combusta, ne sc. repatriandi spe aliqui forsitan negligentius ceptis instarent
seu constringat seu relaxet seu ~ie aliquid, interveniente causa aliqua rationabili, agat ‥, totum ad caritatis integritatem transferat
dispēnsātōrĭē, avec mesure, avec économie : Acr. Hor. S. 1, 10, 12.
dispensatoremseu œconomum decet. Epist. Abbon. Floriac. tom. 10. Collect. Histor. Franc. pag. 436 :
Quorum opinionem adeo veram credidi, ut eorum declamatoriam orationem vestris auribus Dispensatorie allegarem.Vide Dispensator.