dispensative
dispēnsātīvē, Adv. (dispensativus) = οἰκονομικῶς, wirtschaftlich, Augustin. epist. 82, 24 u.a. Eccl.
quando ecclesia pastore vacaverit, licet priori aliquem monachari ‥ et abbatis vice ‥ omnia negotia domus ~e pertractare
si aliquid in causa quam contra regem Anglie habetis ~e diximus ‥, ut ‥ quasi placida manu eum ad pacem traheremus id fecimus(
quoniam purum Walensem eligere non ausus fuerat, quasi ~e mixtum et ex utraque gente oriundum Giraldum elegit
ecclesiam ‥ in proprios usus convertere ‥ ~e vobis indulgemus(
quatenus divina potentia ~e permisit
[Cluniacenses ] mulieres vivas inter septa domorum suarum non recipiunt ‥ preter illas solum, quasi ~e sed cupide revera magis et lucrative, ‥ quas regina pecunia ‥ introducit
forsan pro nobis oraret, et eriperemur / dispensative fato quod jure subimus
prolem naturaliter et non ~e legitimatam
si ‥ alibi nequiverint commode collocari ‥, recipiantur in eisdem monasteriis ~e(
~e permittimus ut ‥ Willelmus ‥ canoniam ‥ retineat
nec alicui, ingruente necessitate, ~e petenti debet renui
precepta ‥ de observancia paupertatis ‥ nunquam nisi ~e ad tempus relaxata fuerunt
despensative laxavit apostolus virginitatis frena, quod consulere noluit [cf. ]I Cor. vii 38
dispēnsātīvē (dispensativus), en arrangeant, pour la forme : Hier. Ep. 112, 14.