dispello
dispello, to drive asunder, scatter, disperse
Frieze-Dennison Vergil
Could not find dispulsum in Logeion dictionaries.
dispulsum Adjective: neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular of dispello
dispulsum Adjective: neuter accusative singular, Adjective: neuter genitive plural, Adjective: neuter vocative singular, Adjective: masculine genitive plural, Adjective: masculine accusative singular of dispulsus
- I Lit.: dispulsa suo de coetu materiaï Copia, Lucr. 1, 1017: pecudes dispulsae, Cic. Att. 7, 7, 7: ater quos aequore turbo Dispulerat, Verg. A. 1, 512; cf. ib. 538: umbras, id. ib. 5, 839: aequora prorā, Stat. Th. 5, 335.—
- II Trop., to scatter, drive away, dispel: (philosophia) ab animo tamquam ab oculis caliginem dispulit, Cic. Tusc. 1, 26, 64; cf.: tenebras calumniae, Phaedr. 3, 10, 42: somnos, Sen. Troad. 452: curas, Sil. 8, 164: inediae metum, Amm.14, 7.
- to drive asunder, scatter, disperse: pecudes dispulsae: per undas nos, V.: alquos aequore turbo, V.—Fig., to drive away, dispel: sole dispulsa nebula, L.: ab animo caliginem: tenebras calumniae, Ph.