dissocio
dissocio, to put out of union, disjoin, disunite
Could not find dissociari in Logeion dictionaries.
dissociari Verb: present passive infinitive of dissocio
dis-sŏcĭo, āvi, ātum, 1, v. a., to separate from fellowship, to disjoin, disunite.
- I Lit. (almost exclusively poet.): artas partis, Lucr. 5, 355; cf.: dissociata locis concordi pace ligavit, Ov. M. 1, 25: montes opaca valle, * Hor. Ep. 1, 16, 5: Bruttia ora profundo, Stat. S. 1, 3, 32.—
- II Trop., to separate in sentiment, to disunite, set at variance, estrange (freq. in Cic.): morum dissimilitudo dissociat amicitias, Cic. Lael. 20, 74: homines antea dissociatos jucundissimo inter se sermonis vinculo colligavit, id. Rep. 3, 2; so, barbarorum copias, Tac. A. 12, 55 fin.: populum armis civilibus, Front. Strat. 1, 10, 4: animos civium, Nep. Att. 2, 2: disertos a doctis, Cic. de Or. 3, 19, 72 (cf. shortly before: doctrinarum divortia facta); cf.: legionem a legione, Tac. A. 1, 28 fin.: excidium (Tencteris) minitans ni causam suam dissociarent, gave up, abandoned, id. ib. 13, 56 (shortly before: illi Tencteros, ulteriores etiam nationes socias bello vocabant); id. H. 4, 37.
dis-socio, āvī, ātum, āre, auseinander gesellen, I) eig., was in Genossenschaft (Freundschaft, übh. in Verbindung zu einem Zweck) leben sollte od. lebt, vereinzeln, trennen, veruneinigen, in Parteien zerspalten, -auflösen, homines antea dissociatos (vereinzelten, nicht gesellig beieinander lebenden) iucundissimo inter se sermonis vinculo colligavit, Cic. – barbarorum copias, Tac.: dissociatis animis civium, Nep.: morum dissimilitudo dissociat amicitias, Cic. – disertos a doctis, Cic.: legionem a legione, die Sache der einen L. von der der andern L. trennen, Tac.; vgl. causam suam, ihre Sache (von der der übrigen) trennen, von der Verbindung abtreten (gleich darauf abstinere), Tac. – II) poet. übtr., v. örtl. Trennung, doch mit Festhalten des eig. Begriffs, artas intus partes, Lucr.: ni (montes) dissocientur opacā valle, Hor.: dissociata locis concordi pace ligavit, Ov.
See: dissociare
dissŏcĭō, (12) āvī, ātum, āre, tr., séparer : Lucr. 5, 355 ; Hor. Ep. 1, 16, 5 || [fig.] désunir, diviser : amicitias Cic. Læl. 74, dénouer les amitiés, cf. Rep. 3, 3 ; dissociare causam suam Tac. Ann. 13, 56, séparer sa cause = se séparer dʼune coalition ; dissociati a Socrate diserti a doctis Cic. de Or. 3, 72, les rhéteurs séparés par Socrate des philosophes, cf. Tac. Ann. 1, 28.
- 1. scheiden, splitsen, doen uiteenvallen, in tweeën delen [barbarorum copias]; ➤ morum dissimilitudo dissociat amicitias;
- 2. (poët.) (v. plaats) scheiden [montes valle]; / p. adj. dissociātus, a, um een kluizenaarsbestaan leidend, geïsoleerd.
dis-sociō āvī, ātus, āre,
- to put out of union, disjoin, disunite: Dissociata locis concordi pace ligavit, O.: montes ni dissocientur opacā Valle, H.—Fig., to separate in sentiment, disunite, set at variance, estrange: amicitias: homines antea dissociatos conligavit: copias, divide in factions, Ta.: disertos a doctis: causam suam, to isolate, Ta.