dissolubilis

dissŏlūbĭlis, e, adj. [dissolvo],

• that may be dissolved, dissoluble: mortale omne animal et dissolubile et dividuum sit necesse est, Cic. N. D. 3, 12, 29: coagmentatio, id. ib. 1, 8, 20; Lact. 2, 8, 39; 4, 8, 10.— Comp.: mutabilius et dissolubilius, Aug. de Genes. 8.

dissolūbilis, e (dissolvo), auflösbar, zerlegbar, coagmentatio, Cic. de nat. deor. 1, 20: mortale omne animal et dissolubile et dividuum sit necesse est, ibid. 3, 29: u. so Lact. 2, 8, 39; 4, 8, 10: Ggstz. structilis, Tert. de anim. 14 in. – Compar. quidquid intra aethereum caelum est, mutabilius esse et dissolubilius, Augustin. de gen. 8.

dissolubilis [CL] , dissoluble, disintegrable. b (of objection) able to be resolved. non negabit se intelligere quia, si esset aliquid quod nec actu nec intellectu dissolvi posset, majus esset quam quod vel intellectu esset ~e Anselm (Incarn. A 10) I 289; pira naturaliter sunt ~ia sicque naturali dissolutione veniunt ad maturitatem Quaest. Salern. C 29; est ergo omne causatum aliqualiter compositum et omne compositum natura ~e Siccav. PN 122.  b monstravimus quod praescientiam Dei et liberum arbitrium simul esse ‥ non sit impossibile neque possit aliquid obici quod non sit ~e Anselm (Praesc. II 1) II 260.

dissŏlūbĭlis, e (dissolvo), séparable, divisible : Cic. Nat. 1, 20 ; 3, 29 || [fig.] quʼon peut résoudre : dissolubilior Aug. Gen. 8, 29.

dissolubilis , e. adj. et, v. dissolute
See an image

dissolūbilis e, adj.

• dissolvo, that may be dissolved, dissoluble: coagmentatio: animal.