dominula
dominula u. gew. (synk.) domnula, ae, f. (Demin. v. domina), die junge (liebe) Herrin vom Hause, M. Caes. in Fronto ep. ad M. Caes. 5, 24 (39) u. de fer. Als. 1. p. 223, 6 N. Salv. epist. 4. p. 162 M. (überall domnula).
dŏmĭnŭla, æ, f. , dim de domina : M. Aur. d. Fronto Ep. ad M. Cæs. 5, 24 [noté domnula par Naber].