excusabilis
excusabilis, that may be excused, excusable
excūsābĭlis (excuss-), e, adj. [excuso],
- that may be excused, excusable (very rare; not in Cic.): delicti pars, Ov. P. 1, 7, 41.—Comp.: error, Val. Max. 8, 11, 4.— Adv.: excūsābĭlĭter, excusably, Alcim. Avit. Homil. Fragm. 2.—Comp.: excusabilius peccat, Aug. Trin. 17, 15 fin.
excūsābilis, e (excuso), zu entschuldigen, einer Entschuldigung wert, Ov. ex Pont. 1, 7, 41. Manil. 2, 593. Hieron. in Matth. 24, 14: Compar. bei Val. Max. 8, 11. ext. 4. – Dav. excūsābiliter, Adv., Alcim. Avit. homil. 20: Compar. excusabilius, Augustin. de trin. 14, 15. § 21 extr.
si David sacerdotali cibo pastus ~is est ‥ quanto magis filius hominis ‥ evulsarum sabbato spicarum noxa non tenetur
examinatus postremo tamen in victoria omnino ~is apparuit
vestra ‥ reverentia ‥ ~is apud Deum ‥ existeret
nemo eorum qui mortem provocat ~is est; ~iores sunt qui imminentem abhorrent
habeat ‥ discrecio vestra ~es in hac parte racionabiliter excusatos
juvenilis ~is est levitas
talis corrupcio ‥ vicium ‥ inexcusabile comprimit, cum improprietas ~is approbari non poterit per figuras
nonnullos esse dubios ‥ an eorum ‥ infirmitas vel servicii occupacio sit adeo ~is
excūsābĭlis, e (excuso), excusable, pardonnable : Ov. P. 1, 7, 41 || -bilior Val. Max. 8, 11, 4.
excūsābilis e, adj.
- excuso, that may be excused, excusable: delicti pars, O.