excussio
excussĭo, ōnis, f. [excutio],
- a shaking down: oleae, Vulg. Isa. 17, 6.
excussio, ōnis, f. (excutio), a) das Abschütteln, oleae, Vulg. Isai. 17, 6: pedum (des Staubes von den F.), Hieron. epist. 34, 4 u. das Herausstoßen, mucilenti umoris, Cael. Aur. de morb. chron. 1, 1, 39. – b) insbes., das Worfeln, Chalcid. Tim. 52 E.
concedo ‥ Willelmo [(munitori ] ‥ suumrestingtre et residuum pomorum meorum post excucionem arborum gardini mei
Spiritus Sanctus ‥ habet esse a producentibus ipsum ‥ per quandam quasi ~onem sive expulsionem aut progressum
ignis ex eo [sc. silice ] ~one probatur
os ‥ comitis usque ad sanguinis effusionem ‥ et dentium ~onem tundentes
per media capita usque ad ~onem cerebrorum ‥ fustibus eos percuciebant
accesserat ‥ miraculo vestis siccitas, que, pauculis guttulis madefacta, sola digitorum ~one siccitatem recepit
(pundbrech fit pluribus modis, emissione, evocatione, receptione, ~one
captus pro excucione cujusdam burse ‥ quam bursam excutit in Guyhald, Lond’
venerunt ad clamorem et huthesium levatum super malefactores ‥ quibus A. fuit in auxilio ad ipsorum evasionem et ~onem
non est homo qui non alicubi careat eo [sc. libero arbitrio ] nunc deficiens arbitrii ~one, nunc discusse rei appetitu, aliquando rei appetite obtentu
asserens quod postmodum fieret super eandem taxationem inquisitio cum diligenti et districta ~one
ad partem philsophie moralis ultimam que est de causarum et controversiarum ~one
excussĭō, ōnis, f. (excutio), secousse, ébranlement : Vulg. Is. 17, 6.
Escussione, actus escutiendi, seu spoliandi aliquem bonis suis.
Gloss. Philox. Escussio.