excusatus
excūsātus (excuss-), a, um, Part. and P. a., from excuso.
excūsātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. excuso), entschuldigt, gerechtfertigt, Compar., Sen. rhet. u.a.: Superl., excusatissimus essem, Sen. de otio 2, 1: excusatius est m. Infin., Sen. contr. 7, 1 extr.
excūsātus, (13) a, um, part. p. de excuso || adjt , excusé : -tior Plin. Min. Ep. 8, 14, 11 ; -tissimus Sen. Vita b. 2, 1.
Compellunt illi, defenditur ipse viritim, Hi precibus pugnant, ille Excusatibus obstat.