grandiusculus
grandĭuscūlus, a, um, adj. dim. [grandis, I. B.].
- pretty well grown up: virgo, Ter. And. 814 (dub.; Fleck. grandicula).
grandiusculus, a, um (grandis), ziemlich groß = ziemlich erwachsen (Ggstz. infans, parvulus), puellae, Augustin. conf. 9, 8: filii vel parvuli vel grandiusculi, Augustin. de civ. dei 19, 12, 2: ablactatur iam non infans, sed iam grandiusculus, Augustin. in psalm. 130, 13. – ➳ Ter. Andr. 814 Fleckeisen u. Spengel grandicula.
hujusmodi licet ~i etate, tamen quoniam parvuli sensibus permanent, fere parvulorum subeunt judicium
me et paulo ~um puerum
bruta fetus suos nutriunt et eos, cum fuerint ~i, derelinquunt
leve vel nullum peccatum esse si femineo potiatur amplexu. si etiam esset ~um, elemosinis ex suo redimeret quicquid veniabilis culpa obfuscaret
licet ~a sit epistola ‥, vellem tamen vos circa unum articulum ‥ diligentius institisse
de asseribus spissioribus et ~is
ob sui brevitatem corporis, quod nanus erat, ‥ ~is esse calceamentis utendum
tot evolavere nigre volucres ad sternorum quantitatem ~e, quod videbantur aerem denigrare
quod ‥ palumbes, columbos, perdices, et ~as aves insequatur
grandĭuscŭlus, a, um, déjà un peu grand, grandelet : *Ter. Andr. 814 ; Aug. Civ. 19, 12.