grandisonus
grandĭsŏnus, a, um, adj. [grandissonus],
- high-sounding (late Lat.): modi, Sedul. 1, 2.
grandisonus, a, um (grandis u. sono), erhaben klingend, Sedul. carm. 1, 2.
grandisonisque aures verbis cava guttura complent
dum ~us Johannis Evangelii clangor mundo intonat
multa grandissona que in generatione soni et vocis ascribit luci celesti
exclamantes vocibus ~is, ad ostia chori ‥ ecclesie properantes
~am illam lacustrem avem
ut nichil omittant de contingentibus, stilum ~um faciunt et sub forma textus mendacia confingunt
grandĭsŏnus, a, um, sonore, pompeux : Sedul. Carm. pasch. 1, 18.
Quidam vero ad irruptionem cum clamore se accingerent, unus eorum, cujus sapientiæ et consilio totum inniti videbatur oppidum, vultu flammeo et ore Grandisono prorupit in medium : Eia, inquit, eia viri, etc.