grandino
grandĭno, āre, 1, v. impers. [grando], to hail.
- I Lit.: quare hieme ningat, non grandinet, Sen. Q. N. 4, 4, 1; Aur. Vict. Vir. Ill. 73, 7.—
- II Transf.: sagittis, plumbo et saxis grandinat, nivit, Pac. ap. Non. 507, 28.—
- B To hail upon: vinea grandinata est, August. ap. Psa. 49.
grandino, ātus, āre (grando), I) impers., grandinat, es hagelt, schloßt, Sen. nat. qu. 4, 4, 1 (neben ningit). Aur. Vict. de vir. ill. 73, 7 (neben tonat). – übtr., sagittis, saxis grandinat, Pacuv. tr. Paul. 4. – II) tr. verhageln, vinea grandinata est, Augustin. in psalm. 37, 13; 49, 22; 76, 5: übtr., iusto dei iudicio intrinsecus grandinantur, Augustin. serm. 8, 8.
grandĭnō, āre (grando), tr., frapper de la grêle : Aug. Serm. 8, 8 || v. grandinat.