grandio
grandĭo, īre, v. a. and n. [grandis] (ante-class.).
- Act., to make great, increase, enlarge: grandire est grandem facere, Varr. Rer. Divin. Lib. I.: cum aut humus semina concipere non possit, aut recepta non reddat, aut edita grandire nequeat, Plaut. Aul. (1, 1, 10) (49): Testudineum istum tibi ego grandibo gradum, Non. 115, 1 sq.—Mid.: nec grandiri frugum fetum posse, nec mitescere, to become great, to grow (cf. grandesco), Pac. ap. Non. 115, 11 (Fragm. Trag. v. 142 Rib.).—
- II Neutr., to become great, to grow: Mars pater, te precor, uti tu fruges, frumenta, vineta virgultaque grandire beneque evenire sinas, Cato R. R. 141, 2.
grandio, īre (grandis), I) tr. groß machen, vergrößern, edita, Varro fr. bei Non. 115, 5: testudineum alci grandibo (archaist. Fut.) gradum, jmdm. Beine machen (machen, daß er schneller zugeht), Plaut. aul. 49. – Passiv grandīrī medial = groß werden, wachsen, nec grandiri frugum fetum posse nec mitescere, Pacuv. tr. 142. – II) intr. groß werden, zunehmen, wachsen, Cato r. r. 141, 2.
grandĭō, (15) īre (grandis), ¶ 1 tr., faire pousser, développer : Pacuv. et Varr. d. Non. 115, 11 ; Pl. Aul. 49 ¶ 2 intr., grandir, pousser : Cato Agr. 141, 2.
Plaut. Aul. 1. 1. 10. Testudineum istum tibi ego
Grandibogradum,
ti faro ben io avanzar il passo.