granditas
granditas, grandeur, sublimity
grandĭtas, ātis, f. [grandis], greatness. *
- I Lit., of age (acc. to grandis, I. B.): aetatis granditas, Sisenn. ap. Non. 115, 13. —
- II Trop., of style (v. grandis, II. B.), grandeur, sublimity (very rare): idque apparet ex genere et granditate verborum, * Cic. Brut. 31, 121: non illi vis, non granditas, non sublimitas defuit, Plin. Ep. 6, 21, 5.
granditās, ātis, f. (grandis), I) die Höhe, aetatis, Sisenn. hist. 4. fr. 115 (bei Non. 115, 12). – II) die Erhabenheit, Feierlichkeit im Ausdrucke, das Erhabene, Feierliche, verborum, Cic. Brut. 121: als Eigenschaft eines Schriftstellers, Plin. ep. 6, 21, 5.
quidam [sc. lapides ] tantae erant ~atis ut vix a quatuor viris viderentur potuisse levari
grandĭtās, (15) ātis, f. (grandis), grandeur : Sisenna d. Non. 115, 13 || [fig.] grandeur, sublimité, élévation [du style] : Cic. Br. 121 ; Plin. Min. Ep. 6, 21, 5.
- 1. verhevenheid [verborum];
- 2. gevorderdheid [aetatis].
Granmant, pro
Long-temps, diu, in Assis. Hieros. cap. 306.
granditās ātis, f
- grandis, grandeur, sublimity: verborum.