granditer
granditer, loftily
grandĭter, adv., v. grandis fin. A.
granditer, Adv. (grandis), I) stark, gewaltig, tüchtig, Eccl. – II) erhaben, grandius sonare, Ps. Ov. her. 15, 30.
Aldelmus, cujus ‥ precepta audiebat humiliter suspitiebat [? l. suscipiebat ] ~iter
is domino priori pro reverentia sanctitatis ~iter obsequi, humiliter parere, prorsus in omnibus ut parenti gratissimo deferre
hec est ‥ humilitas, virtus ea quam ~iter appetit(
debet predicator ‥ intrepide predicare et quinque verba [] ‥ ~iter, circulariter et indifferenter capacibus seminare I Cor. xiv 19
de re ‥ tanta nihil ‥ potest esse parvum, licet pro parvitate dicentis possit esse non ~iter dictum
grandĭtĕr (16) (grandis), grandement, fortement : -dius Ov. H. 15, 30.
(granditer)
adv.
- grandis, loftily.—Only comp: grandius sonare, O.(dub.).