illecto
illecto (inl-), āvi, ātum, 1, v. freq. a. [illicio],
- to allure, attract, invite (eccl. Lat.): patres, Tert. Carm. adv. Marc. 2, 3.
il-lecto, āvī, āre (Intens. v. illicio), anlocken, Augustin. de genes. ad litt. 9. § 25. Ps. Tert. poët. adv. Marc. 2, 67. Ambros. in Luc. 7. § 144. Paul. ex Fest. 117, 9. Cl. Sacerd. 1, 23.
illectō (inl-), āre (illicio), tr., attirer, séduire : Ps. Tert. Marc. 2, 67.