illaudatus
illaudatus, unpraised, infamous
illaudātus (inl-), a, um, adj. [in-laudo], not praised, unpraised, without fame, obscure.
- I Lit. (post-Aug.): gubernator illaudatus, inglorius subit portum, Plin. Ep. 9, 26, 4; Stat. Th. 11, 10; Sil. 14, 632; Claud. ap. Ruf. 2, 225.—*
- II Poet. for illaudabilis, unworthy of praise, blamable, detestable, = abominandus: Busiris, Verg. G. 3, 5 Serv.; cf. Gell. 2, 6, 17.
il-laudātus, a, um (in u. laudatus v. laudo), ungelobt, ungerühmt, ruhmlos, Busiris, Verg. georg. 3, 5 (vgl. Gell. 3, 6, 3): anima, Sil. 14, 632: facta ipsi non ill. Tonanti, Stat. Theb. 11, 11: admirante nullo illaudatus ingloriosus subit portum, Plin. ep. 9, 26, 4.
vestra animositas ‥ stili nostri diligentia non transibit ~ata
tantus dignitatis ecclesie sue zelus ‥ transire non debet ~atus
illaudātus (15) (inl-), a, um, obscur, sans gloire : Plin. Min. Ep. 9, 26, 4 || indigne de louange : Virg. G. 3, 5, cf. Serv.
in-laudātus (ill-)
adj.,
- unpraised, infamous: Busiris, V.