illaudabilis
illaudābĭlis (inl-), e, adj. [in-laudabilis],
- not worthy of praise (post-Aug.): carmen, Stat. S. 5, 5, 33: illaudatus est quasi illaudabilis, qui neque mentione aut memoria ulla dignus neque umquam nominandus est, Gell. 2, 6, 17; cf. Serv. Verg. G. 3, 5.
il-laudābilis, e (in u. laudabilis), unlöblich, nicht nennenswert, Stat. silv. 5, 5, 33. Gell. 2, 6, 17.
nec illam arbitramur ~em nec pietate in Deum carentem
amor studii non ~is
quia ~is est scientia quam vita maculat impudica
quidam mundanarum legum peritissimus ‥ per diutinum tempus male vivendo ‥ longevam sed ~em vitam ~i morte terminavit
quidam ‥ non que regis sed que sua sunt ~i aviditate captantes(
transit annus iste penuria frugum ~is
in omni accione laudabili vel ~i cujuscumque creature
signa vero crisis, si ante signa digestionis appareant, mala sunt et ~ia
sic medicina exhibit per vomitum contra sui naturam vel stabit propter regimen nature, et putrefiet vel exibit per secessum contra motum dominum ascendentis, quorum quodlibet est ~e et nature nocivum. insuper notandum est quod luna existente in Leone non est bonum dare medicinam †vomitinam [l. vomitivam ]
illaudābĭlis (inl-), e, qui ne mérite pas de louange : Stat. S. 5, 5, 33 ; Gell. 2, 6, 17.