illativus
illātīvus (inl-), a, um, adj. [infero],
- inferring, concluding, illative (cf. illatio, II. B.): particulae, Plin. ap. Diom. p. 410 P.— Subst.: illātīvum, an inference, conclusion: universale, particulare, Apul. Dogm. Plat. 3, p. 34, 24.
illātīvus, a, um (infero), schließend, Ps. Apul. de dogm. Plat. 3. p. 270 H.: particulae, Diom. 416, 18.
[v ]ena illatica [? l. illativa ] aperitur pro inferiorum passionibus membrorum
hic gladius cladis est illativus
infirmitas ‥ Lazari ‥ non fuit ~a mortis naturalis
secure prosperitatis ~a ‥ decreta
regalis nobilitas competentem et honoris ~am assignavit custodiam
proposicio, in qua ponitur unus, est ~a proposicionis, in qua ponitur alter(
si tamen respectu cujuscunque verbi tam a parte subjecti quam a parte predicati in recto, terminus inferens dicitur inferior et ~us superior
illātīvus (inl-), a, um, qui conclut : Plin. d. Diom. 416, 18.