illatio

illātĭo (inl-), ōnis, f. [infero], a carrying or bringing in (post-class.).

• I Lit.
• • A In gen.: mortui, i. e. burying, interment, Dig. 11, 7, 2, § 3 al.: FERRI, Inscr. ap. Marin. Fratr. Arv. 43.—
  • B In partic., an impost, duty: auctae, Cassiod. Var. 2, 16.—
• II Trop.
• • A In gen.: stupri, i. e. a causing, committing, Paul. Sent. 5, 4, 1. —
  • B In partic., a logical inference, conclusion: vel illativum rogamentum. quod ex acceptionibus colligitur et infertur, Ap. Dogm. Plat. 3, pp. 34, 15.

illātio, ōnis, f. (infero), das Hineintragen, Hineinbringen, I) eig.: a) im allg.: mortui, Beerdigung, Ulp. dig. 11, 7, 2. § 3 u. ö. – B) insbes., das Darbringen, a) die Abgabe, Steuer, Cassiod. var. 2, 16, 4. Itala exod. 30, 14: ill. tributorum, Cod. Theod. 11, 1, 2: illationes provinciarum, Val. imp. bei Vopisc. Aurel. 9, 2. – b) das Opfern, sanguinis et cruoris, Arnob. 4, 30. – II) übtr.: A) im allg., das Antun, Verursachen, Zufügen, Beibringen, stupri, Paul. sent. 5, 4. § 1: ipsa huius falsitatis illatio sive, ut expressius dicatur, impressio, Augustin. epist. 7, 3. – B) insbes., die logische Schlußfolge, der Schluß, Ps. Apul. de dogm. Plat. 3. p. 269 H.

illatio [CL] 1 the action of carrying in. b (spec.) carrying in of corpse (for burial), funeral. corvus ante inlationem olivae per columbam egressus fuerat Bede Gen. 101; s1152 castellum obsessorium construxit, quod inclusis escarum ~onem et liberam progrrssionem prohibuit H. Hunt. HA VIII 32; ? 1277 secundum numerum bellatorum faciet gubernator Navarre sibi inferri victualia ad expensas eorum moderatas ‥ et eadem forma quo [MS: que] ad ‥ ~onem victualium servabitur per totum tempus treuge TreatyR I 67.  b s1275 die ~onis S. Benedicti que est ij nonas Decembris Oxnead S. Ben. Holme 300. 2 bringing on, bearing down (on), onset. praeter efficientis causae inexplicabilem ~onem Adel. QN 74; quilibet potens, ut Juppiter, a persone sue dignitate in mores beluinos degenerat cum injuriam alicui machinatur. ex injurie vero ~one statim ovum [sc. a Leda partum], id est turpitudo infamie ‥, et polluta in ipsa conscientia oriuntur Alb. Lond. DG 3. 7; hoc quidem verum est quoad pene ~onem Gir. GE II 32; c1210 sine calumpnia et ~one injurie vel molestie Ch. Westm. 335; 1225 per continuam mendaciorum ~onem procuraverunt ut ‥ (Lit. Falcasii de Breaute) W. Coventr. II 271; [matrem] plus necat nati migratio / quam necaret mortis illatio J. Howd. Ph. 422; caput quassans ictus illatio Ib. 483; quamvis ‥ omnis accio sit ~o passionis, tamen non significat omne verbum active vel passive Ps.-Gros. Gram. 47; debet homo uti ‥, si oportet, omni genere flagelli ex hostium veritatis ~one Wycl. Ver. III 171. 3 (log.) inference. ‘quis enim’ (a simili, quia spiritus hominis scit que hominis sunt) ‘hominum scit que sunt hominis nisi spiritus hominis qui in ipso est? ita’ (a simili ~o) ‘et que Dei sunt nemo cognovit’ (II Cor. ii 12) Lanfr. Comment. Paul. 163–4; ‘igitur perfecti sunt’ [Gen. ii 1], et subdit causam ~onis duplicem, quarum altera est quia in senario factus est; mundus igitur perfectus, et non e converso S. Langton Gl. Hist. Schol. 42; significant ‘ergo’ et ‘igitur’ conjuncciones racionales sive illative quandam inclinacionem anime, que est decursus quidam ab inclinacionibus premissarum in conclusionem. ‘alioquin’ vero dicit contrarii ~onem Ps.-Gros. Gram. 57; signum ‥ quod representat signatum per ~onem seu consequenciam naturalem vel probabilem Bacon CSTheol. 38; miro quodam argumento / cum extremis adinvento / virginali medio / minus infers de majori, / sed et majus de minori— / felix hec illatio! Walt. Wimb. Virgo 72; 1312 (v. disjunctive); ~o falsi ex falso Ockham Dial. 827.

illātĭō (inl-), ōnis, f. (infero), action de porter dans : Dig. 11, 7, 2, 3 || dʼinfliger : mortis Aug. Serm. 280, 3, la mort ; stupri Ps. Paul. Sent. 5, 4, 1, viol || impôt : Cassiod. Var. 2, 16 || conclusion : Ps. Apul. Herm. 7.

illatio , onis. f. (infero.)
入之于内。推論。

Suggest a Translation
See an image