illator
illātor, ōris, m. (infero), der Zufüger, iniuriae (Ggstz. acceptor), Boëth. cons. phil. 4, 4. p. 84, 30 Obb.: poenae, Gregor. in Iob 9, 35.
nunquam ‥ melius inlator mortis superatur quam cum superno amore toleratur
dicitur Salmoneus quasi ‘salmoneos’, i. e. ~or novitatis
illātŏr (inl-), ōris, m. , celui qui fait subir : Boet. Cons. 4, 4.
At si parvipensa tantorum taliumque authoritate, vi publica expellor, intersit Illatoris.