immolaticius
immŏlātīcĭus (inm-) or -tĭus, a, um, adj. [immolo],
- of or for a sacrifice (late Lat.): caro, Aug. Ep. 154; cf.: immolaticius θύσιμος, Gloss. Philox.
immolātīcius, a, um (immolo), geopfert, caro, Augustin. epist. 47, 4. – subst., immolātīcium, iī, n., Opferfleisch, nos morticino et immolaticio non vescimur, Augustin. c. Faust. 13, 31 in.
ob sordes ‥ ~ii cruoris
de immolaticiis [(v. l. immolativis ] autem escis consuluisti, si a fidelibus superductum fuerit vivifice crucis signum, edi liceret an non
alter [sc. Finees; cf. ] venereos amplexus pugione confodit: alter [Num. xxv 7 sc. Mathathias; cf. ] immolantem ~io cruori commiscuitI Macc. ii 24–5
propter carnes ~ias, quas musce sequebantur, turris ‥ Turris Muscarum appellatur
omnes scimus quid debeat fieri de ~iis idolorum
immŏlātīcĭus, a, um (immolo), qui a été immolé : Aug. Ep. 47, 4 || -tīcĭum, ĭī, n. , chair des victimes : Aug. Faust. 13, 31.