imperterritus
Frieze-Dennison Vergil
imperterritus , a, um: (adj.), undaunted, 10.770.
imperterrĭtus (inp-), a, um, adj. [2. in-perterritus; cf. Quint. 1, 5, 65],
- undaunted, unterrified (poet. and late Lat.), Verg. A. 10, 770; Sil. 14, 187; Ambros. in Psa. 37, § 50; Greg. M. in Job, 6, 38.
im-perterritus, a, um (in u. perterreo), unerschrocken, Verg. Aen. 10, 770. Sil. 14, 187. Ambros. in psalm . 37. § 50; vgl. Quint. 1, 5, 65.
obstinata atque ~a mente
vir Dei ~us insurgens, cambutta in altum triumphaliter sublata, horrendum monstrum cedendo persequitur
hostibus innumeris solus ‥ inperterritus occurreret, si euntibus tantum regale premonstraretur signum
pastore in diversa fugiente, ipsa ~a astabat
se suosque premunire cepit alacer et ~us
respondit autem rex ilico alacriter et ~us: ‥
inperteritus
dictis oppido et castello validissimis ‥ strictam obsidionem imperteritus applicabat
imperterrĭtus, (16) a, um, qui est sans effroi : Virg. En. 10, 770 ; Sil. 14, 187.
imperterritus (in-p-)
adj.,
- unterrified, dauntless, V.