impertinens
impertĭnens (inp-), entis, adj. [2. inpertinens],
- not belonging thereto: di (i. e. Seditio, Discordia, etc.), Mart. Cap. 1, § 43.
im-pertinēns, entis (in u. pertineo), nicht dazu gehörig, Mart. Cap. 1. § 43.
dicunt isti impugnatores quod istud hic non est ad propositum, sed totaliter est ~s reputandum
ista materia est ~s, quare dimitto eam
~s ad Anglicam historiam usque huc [] symbol
ex hoc non sequitur quod illa falsificet se eo quod illa est ~s ad inferendum se ipsam fore falsam
cum verba prescripta omnino ~cia essent ad conclusionem quam probare intendit
nullus rem ad ipsum ~tem omnino tenetur defendere
cum ~tibus argumentis ad materiam sophismatis ‥ disputati
alie religiones private sunt supersticiose, ~tes ad salutem
Francorum ‥ nomina longum et Anglorum historie ~s foret huic pagine inserere
~s Anglorum historie usque huc [] symbol
nimis sapiens erat in oculis propriis et presumpsit intromittere se de ~tibus
si dicimus ~ia, possumus innuere in facto plura fieri que non erant ad propositum
si ‥ accipiatur iste terminus ‘~ens’ pro proposicione que nunc est vera et que non foret vera ex hoc quod ita foret ex parte rei sicut significatur per positum, tunc dico quod ista proposicio ‘“tu es Rome” et “tu es episcopus” sunt similia’ est ~ens huic posito, quod est ‘tu es Rome’
quibuscunque duobus terminis demonstratis vel sunt sibi invicem pertinentes vel ~tes. ~tes sunt, quorum unus de alio indifferenter potest affirmari vel negari, supposito non corrupto, ut ‘album’ et ‘homo’(
si de dependenti potest fieri independens, ex duobus inpertinentibus potest fieri quod unum dependeat ab altero
~tibus additis celaturis nugatoriis
justis postulationibus gratum †impertinentes [(] assensum : impertientes Papsturkunden in England I 175
impertĭnēns, tis, qui nʼa pas rapport à : Capel. 1, 43.
Impertinentia verba, apud Leibnitium tom. 2. Scriptor. Brunsvic. pag. 906.