imperturbabilis
imperturbābĭlis (inp-), e, adj. [2. in-perturbabilis],
- that cannot be disturbed, imperturbable (late Lat.): locus quietis, Aug. Conf. 4, 11; 2, 10.
im-perturbābilis, e (in u. perturbo), ungestört, Oros. apol. 28, 13. Augustin. conf. 2, 10 u. 4, 11; epist. 248, 2 u.a. Eccl.
cum transisset Jesus de hoc mundo ad Patrem et in altitudine regni paterni ~is maneret
~is ‥ quies mentis
imperturbābĭlĭs, e (in, perturbo), qui ne peut être troublé : Aug. Conf. 2, 10.