impersonare

impersonare [cf. 1 in+persona] 1 (eccl.) to induct or institute; b (persona ~ata) parson, imparsonee, lawful incumbent of a benefice. a1183 ad presentationem prioris de Trentham, ubi prior et fratres ~ati sunt apud Ecclesale in prenominata ecclesia FormA 248; a1184 presentaverunt mihi prefati monachi duas honestas personas ‥ quas ego prefate ecclesie ‥ inpersonavi Cart. Glam. III 88; c1190 sciatis me ad presentationem Osmundi B. ~asse Johannem clericum, de capella de E. Reg. S. Osm. I 284; in eleccionibus prima grande sonat, / inthronizat presules, dites inpersonat, / et genus et formam regina pecunia donat Ps.-Map 157; 1217 si clericus admissus et inpersonatus fuit ad ecclesiam illam ex presentatione episcopi Bathoniensis ‥, BNB III 330.  b 1292 archidiaconus dicit quod ipse est persona ~ata in predicta ecclesia ex collacione predicti episcopi PQW 116b; 13‥ a tempore mortis ultime persone ~e in eadem Reg. Brev. Jud. 34b; 1410 asseruit quod ipse est persona predicte ecclesie et ~ata Cl 259 m. 6; 1450 que quidem ecclesia plena est per William Barget personam ~atam in eadem IPM 137/16. 2 (gram.) to make or treat (verb) as impersonal. utrum verbum possit inpersonari Bacon XV 78 tit.; verbum inpersonari habet quia persona est accidens separabile Ib. 79.