impersonativus
impersōnātīvus (inp-), i, m. (sc. modus) [2. in - persona],
- the impersonal mood, i.e. the infinitive, Diom. p. 331 P.
im-persōnātīvus, ī, m. [sc. modus] (in u. persona), der unpersönliche Modus, d.i. der Infinitiv, Diom. 340, 37.