impertitio

impertītĭo (inp-), ōnis, f. [impertio],

• an imparting (post-class.): honoris, Arn. 2, 43.

impertītio, ōnis, f. (impertio), die Mitteilung, beneficii, Iulian. b. Augustin. op. imperf. c. Iul. 5, 9: honoris, Arnob. 2, 3.

impertitio [LL] , imparting, sharing, bestowal; b (of abstr.). 941 (15c) propter †dolorem [? l. donorum] largicionem et diviciarum †impericionem [MS app. sic] CS 769.  b post suae lucis ‥ Anglis impartitionem transferatur ad divinae lucis cum angelis participationem Anselm (Ep. 1) III 97; ab iis ad homines dirivata est quedam †impartio Deitatis Colet Cel. Hier. 175.

impertītĭō, ōnis, f. (impertio), action dʼaccorder : Arn. 2, 3.