imprecatio
imprĕcātĭo (inpr-), ōnis, f. [imprecor],
- an invoking of evil, imprecation (post-Aug.): exsecraris illum et caput sanctum tibi dira imprecatione defigis, curse, Sen. Ben. 6, 35, 1; id. Ep. 94, 52: imprecationes nefariae, Amm.29, 1, 25: dira, Plin. 5, 8, 8, § 45.—
- II In late Lat., in a good sense, a prayer: pontificis, Hier. Ep. 130, n. 2.
imprecātio, ōnis, f. (imprecor), das Anwünschen, a) von etw. Gutem, pontificis, der Segen, Hieron. epist. 130, 2. – b) v. etw. Bösem, die Verwünschung, Verfluchung jmds., alcis, Sen. ep. 94, 53: absol., dira, Sen. de ben. 6, 35, 4. Plin. 5, 45: cuncta devotio et impr., Vulg. 3. regg. 8, 38: Plur., dirarum imprecationes, Min. Fel. 7, 4: imprecationes nefariae, Amm. 29, 1, 25.
si adversum nos ad Deum suum clamant, ‥ quamvis arma non ferant, contra nos pugnant, qui adversis nos inprecationibus persequuntur
caelitus se vindicari continuis diu inprecationibus postulabant
pia illorum ~one perfungitur
tocius populi ~onibus [] multimodis exoratus : deprecacionibus [v. l. exortacionibus] Plusc. VI 20
~one et odio digni sunt
horrenda eum ~one maledixerunt
scis quoniam adhuc durat ~o Josue, ‘maledictus qui reedificat Jericho ‥’ [cf. ]Jos. vi 26
si autem predicta animalia terminos predicte pasture de T. versus pasturam de G. forte excesserint, inde nulla inprecacio [? l. inparcacio ] vel exaccio fiet
imprĕcātĭō, (16) ōnis, f. (imprecor), imprécation : Sen. Ben. 6, 35, 1 ; Ep. 94, 52.
seu Benedictio Principis noviter nati, apud Mabill. tom. 3. Analect. pag. 502. ubi refertur Benedictio Ludovici filii Ludovici Ducis Andegav. post ejus baptismum facta a D. Johanne Alexandrino Patriarcha ann. 1377.