impraevaricabilis
impraevārĭcābĭlis, e, adj. [2. inpraevarico],
- not to be transgressed, Ambros. de Fuga Saec. 3, 16.
im-praevāricābilis, e (in u. praevaricor), ohne Fehl, ohne Sünde, sacerdotium, Ambros. de fuga saec. 3, 16.
imprævārĭcābĭlĭs, e, inaliénable : Ambr. Fuga 3, 16.
Dido abba ex monasterio, quod vulgari nomine dicitur Glonna,.... obtulit obtutibus nostris Imprævaricabilia præcepta.Occurrit rursum in diplom. Caroli C. tom. 8. Collect. Histor. Franc. pag. 622.
Imprævaricatus, eadem acceptione, in Ch. 863. ibid. pag. 588. Vide Imprævaricandus et Imprevaricabilis.