impraepeditus
impraepĕdītus (inpr-), a, um, adj. [2. in-praepeditus],
- unhindered (late Lat.): cursu tendentes, Amm.21, 5, 6. — Adv., without hinderance; in two forms.
- A impraepedite abduxit, Amm.27, 10, 2. —
- B impraepedito pergere, Amm.26, 6, 11.
im-praepedītus, a, um (in u. praepedio), unbehindert, cursus, Amm. 21, 5, 6: ni Sauromaci praesidia... impraepedita reverterint, Amm. 30, 2, 4.
impræpĕdītus, a, um (in, præpedio), non entravé : Amm. 21, 5, 6 ; 30, 2, 4.