inaurator
ĭnaurātor, ōris, m. [inauro],
- a gilder (post-class.), Firm. [Math.] 4, 15; 8, 26; Inscr. Orell. 4201; Inscr. Grut. 1074, 12.
inaurātor, ōris, m. (inauro), der Vergolder, Firm. math. 3, 3, 23; 4, 21, 6 u. ö. Corp. inscr. Lat. 6, 95.
ĭnaurātŏr, ōris, m. (inauro), doreur : Firm. Math. 4, 15 ; 8, 26.