inausus

inausus , a, um: (adj.), undared, unattempted, 7.308.

ĭn-ausus, a, um, adj.,

• not ventured, unattempted (poet. and in post-Aug. prose): ne quid inausum Aut intractatum scelerisve dolive fuisset, Verg. A. 8, 205: nefas, Val. Fl. 1, 807: quid enim per hosce dies inausum intemeratumve vobis? Tac. A. 1, 42: sciat animus nihil inausum esse fortunae, Sen. Ep. 91 med.—Plur. as subst.: ĭn-ausa, ōrum, n., unattempted things, deeds beyond daring: quae inausa audeat, Sen. Thyest. 20.

in-ausus, a, um (in u. audeo), ungewagt, ne quid inausum aut intractatum sceleris dolive fuisset, Verg.: nil linquere inausum quae potui infelix, Verg.: nil intemptatum Selius, nil linquit inausum, Mart.: quid enim per hos dies inausum intemeratumve vobis? Tac.: sciat (animus) nihil inausum esse fortunae, Sen.

inausus [CL = not ventured on] , not bold, unventuresome. J. Exon. BT IV 288 (v. despumare 2).

ĭnausus, (13) a, um (in, audeo), non osé, non tenté : Virg. En. 8, 205 ; Val. Flacc. 1, 807 ; Tac. Ann. 1, 42.

inausus , a, um. adj.
未有人敢行者。

Suggest a Translation
See an image

in-ausus adj.,

• not ventured, unattempted: nil linquere inausum, V.: quid inausum vobis?Ta.